พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๑๒
๘. กิมพิลเถรคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๕๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในวรรคที่ ๑๒มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๑๒ กิมพิลเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๗๖–๓๗๖
๘. กิมพิลเถรคาถา
สุภาษิตไม่ให้ลืมตน
นัยว่า ท่านพระกิมพิลเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๒๕๕}[๑๑๘] วัยย่อมล่วงไปพลันเหมือนถูกเทวดาสั่งไว้ รูปที่มีอยู่โดยอาการนั้นย่อมปรากฏแก่เราเหมือนเป็นอย่างอื่น เรา ระลึกถึงตนของเราผู้ไม่อยู่ปราศจากสติเหมือนของผู้อื่น
๙. วัชชีปุตตเถรคาถา
สุภาษิตเตือนให้ปฏิบัติธรรม
นัยว่า ท่านพระวัชชีปุตตเถระได้ภาษิตคาถานี้ใว้อย่างนี้ว่า
{๒๕๖}[๑๑๙] ดูก่อนอานนท์ผู้โคตมโคตร ท่านจงเข้าไปยังโคนไม้ที่รกชัฏ จงหน่วงนิพพานไว้ในใจแล้วจงเพ่งฌาน และ อย่าประมาท การพิรี้พิไรของประชาชนจักทำประโยชน์ อะไรให้ท่านได้
- ๑สุภาษิตคาถานี้ ท่านพระวัชชีปุตตเถระผู้สำเร็จเป็นพระอรหันต์ได้อภิญญา ๖ กล่าวปลุกเร้าท่าน พระอานนทเถระผู้ยังเป็นพระเสขะ(เป็นพระโสดาบัน)ที่ถูกมหาชนห้อมล้อมแสดงธรรมอยู่ให้พยายาม เพื่อบรรลุอริยมรรคเบื้องสูง (ถึงขั้นสำเร็จเป็นพระอรหันต์) โดยเหตุการณนี้เกิดขั้นหลังจาก พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จปรินิพพานไม่นาน ขณะที่เหล่าพระมหาเถระได้นัดหมายทำสังคายนา พระธรรมวินัยต่างพร้อมกันอยู่ ณ พระนครเวสาลีนั้น (ขุ.เถร.อ. ๑/๓๖๗)
จบ ๘. กิมพิลเถรคาถา