๙. วัชชีปุตตเถรคาถา เล่ม ๒๖

๘. กิมพิลเถรคาถา

สุภาษิตไม่ให้ลืมตน

นัยว่า ท่านพระกิมพิลเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๕๕}[๑๑๘] วัยย่อมล่วงไปพลันเหมือนถูกเทวดาสั่งไว้ รูปที่มีอยู่โดยอาการนั้นย่อมปรากฏแก่เราเหมือนเป็นอย่างอื่น เรา ระลึกถึงตนของเราผู้ไม่อยู่ปราศจากสติเหมือนของผู้อื่น

๙. วัชชีปุตตเถรคาถา

สุภาษิตเตือนให้ปฏิบัติธรรม

นัยว่า ท่านพระวัชชีปุตตเถระได้ภาษิตคาถานี้ใว้อย่างนี้ว่า

{๒๕๖}[๑๑๙] ดูก่อนอานนท์ผู้โคตมโคตร ท่านจงเข้าไปยังโคนไม้ที่รกชัฏ จงหน่วงนิพพานไว้ในใจแล้วจงเพ่งฌาน และ อย่าประมาท การพิรี้พิไรของประชาชนจักทำประโยชน์ อะไรให้ท่านได้

๑๐. อิสิทัตตเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการรู้เห็นเบญจขันธ์

นัยว่า ท่านพระอิสิทัตตเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๕๗}[๑๒๐] เบญจขันธ์ข้าพระองค์กำหนดรู้แล้ว ตัดรากขาดแล้ว ยังดำรงอยู่ ข้าพระองค์บรรลุถึงความสิ้นทุกข์แล้ว บรรลุ ความสิ้นอาสวะแล้ว

จบ ทวาทสมวรรค

รวมพระเถระที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. พระเชนตเถระ ๒. พระวัจฉโคตตเถระ

๓. พระวนวัจฉเถระ ๔. พระอธิมุตตเถระ

๕. พระมหานามเถระ ๖. พระปาราปริยเถระ

๗.พระยสเถระ ๘. พระกิมพิลเถระ

๙. พระวัชชีปุตตเถระ ๑๐. พระอิสิทัตตเถระ

จบ เอกกนิบาต

ในเอกกนิบาตนี้รวมความไว้ดังนี้ว่า

พระเถระจำนวน ๑๒๐ รูปผู้เสร็จกิจแล้ว ไม่มีอาสวะ อันเหล่าท่านผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่เรียงร้อยไว้ดีแล้วในนิบาตเดียวกัน