๗. ยสเถรคาถา เล่ม ๒๖

๖. ปาราปริยเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการกำจัดกิเลส

นัยว่า ท่านพระปาราปริยเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๕๓}[๑๑๖] เราละผัสสายตนะ ๖ ประการได้แล้ว เป็นผู้คุ้มครองทวารแล้ว สำรวมด้วยดี กำจัดเสียได้ซึ่งสรรพกิเลสอัน เป็นมูลรากแห่งวัฏฏทุกข์ บรรลุความสิ้นอาสวะแล้ว

๗. ยสเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการทำกิจศาสนา

นัยว่า ท่านพระยสเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๕๔}[๑๑๗] เราเป็นผู้ลูบไล้ดีแล้ว มีเครื่องนุ่งห่มอันงดงาม ประดับด้วยสรรพาภรณ์ ได้บรรลุวิชชา ๓ แล้ว ได้ทำตามคำ สั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว

๘. กิมพิลเถรคาถา

สุภาษิตไม่ให้ลืมตน

นัยว่า ท่านพระกิมพิลเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๕๕}[๑๑๘] วัยย่อมล่วงไปพลันเหมือนถูกเทวดาสั่งไว้ รูปที่มีอยู่โดยอาการนั้นย่อมปรากฏแก่เราเหมือนเป็นอย่างอื่น เรา ระลึกถึงตนของเราผู้ไม่อยู่ปราศจากสติเหมือนของผู้อื่น

๙. วัชชีปุตตเถรคาถา

สุภาษิตเตือนให้ปฏิบัติธรรม

นัยว่า ท่านพระวัชชีปุตตเถระได้ภาษิตคาถานี้ใว้อย่างนี้ว่า

{๒๕๖}[๑๑๙] ดูก่อนอานนท์ผู้โคตมโคตร ท่านจงเข้าไปยังโคนไม้ที่รกชัฏ จงหน่วงนิพพานไว้ในใจแล้วจงเพ่งฌาน และ อย่าประมาท การพิรี้พิไรของประชาชนจักทำประโยชน์ อะไรให้ท่านได้