พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๑๐
๑. ปริปุณณกเถรคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๒๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในวรรคที่ ๑๐มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๑๐ ปริปุณณกเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๖๓–๓๖๓
๑๐. ทสมวรรค
๑. ปริปุณณกเถรคาถา
สุภาษิตสรรเสริญรสพระธรรม
นัยว่า ท่านพระปริปุณณเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๒๒๘}[๙๑] สุธาโภชน์ซึ่งมีรสตั้งร้อยที่เราบริโภคในวันนี้ ก็ไม่เหมือน อมตะที่เราได้บริโภค พระธรรมอันพระพุทธเจ้าผู้โคดม ผู้ทรงเห็นซึ่งธรรมหาประมาณมิได้ทรงแสดงไว้แล้ว
๒. วิชยเถรคาถา
สุภาษิตสรรเสริญผู้สิ้นอาสวะ
นัยว่า ท่านวิชยเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๒๒๙}[๙๒] ผู้ใดมีอาสวะสิ้นแล้ว ไม่ติดอยูในอาหาร มีสุญญตวิโมกข์ อนิมิตตวิโมกข์(และอัปปณิหิตวิโมกข์) เป็นโคจร รอยเท้า ของผู้นั้นรู้ได้ยากเหมือนรอยเท้าของฝูงนกในอากาศฉะนั้น
- ๑สุธาโภชน์ หมายถึงข้าวที่ขาวสะอาดซึ่งเป็นทิพยาหารของเหล่าเทวดา (ขุ.เถร.อ. ๑/๒๙๗)
- ๒แปลเพิ่มให้ครบวิโมกข์ ๓ ตามนัยอรรถกถา (ขุ.เถร.อ. ๑/๒๙๙-๓๐๐) อนึ่ง คำว่า วิโมกข์ ในที่นี้หมายถึงความหลุดพ้นโดยสิ้นเชิงจากกิเลสทั้งหลาย เป็นชื่อเฉพาะของพระนิพพาน กล่าวคือ พระนิพพานชื่อว่าสุญญตวิโมกข์ เพราะหมายถึงความหลุดพ้นที่ว่างโดยความไม่มีกิเลสทั้งหลาย มีราคะเป็นต้น ชื่อว่าอนิมิตตวิโมกข์ เพราะหมายถึงความหลุดพ้นด้วยไม่มีนิมิตคือราคะเป็นต้น ชื่อว่าอัปปณิหิตวิโมกข์ เพราะหมายถึงความหลุดพ้นด้วยไม่มีกิเลสเหตุให้ปรารถนามีราคะเป็นต้น (ขุ.เถร.อ. ๑/๓๐๐)
จบ ๑. ปริปุณณกเถรคาถา