๓. กังขาเรวตเถรคาถา เล่ม ๒๖

๒. มหาโกฏฐิตเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความสงบ

{๑๓๙} นัยว่า ท่านพระมหาโกฏฐิตเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

[๒] บุคคลผู้สงบ เว้นจากการทำความชั่ว พูดด้วยปัญญา ไม่ฟุ้งซ่าน ยอมกำจัดบาปธรรมทั้งหลายได้ เหมือนลมพัดใบไม้ให้ร่วงหล่นไปฉะนั้น

๓. กังขาเรวตเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับปัญญา

{๑๔๐}นัยว่า ท่านพระกังขาเรวตเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

[๓] ท่านจงดูพระปัญญานี้ของพระตถาคตทั้งหลาย เหมือนไฟที่ลุกโชติช่วงในเวลาเที่ยงคืน พระตถาคตทั้งหลาย ผู้ทรงกำจัดความสงสัยของเหล่าเวไนยสัตว์ผู้มาเฝ้าถึงสำนักของพระองค์ได้ ชื่อว่าเป็นผู้ให้แสงสว่าง ผู้ให้ดวงตา

๔. ปุณณมันตานีปุตตเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการคบคนดี

{๑๔๑}นัยว่า ท่านพระปุณณมันตานีบุตรเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

[๔] บุคคลพึงคบหาสมาคมกับสัตบุรุษ ผู้เป็นบัณฑิต ผู้ชี้แจงประโยชน์ให้เท่านั้น เพราะธีรชนทั้งหลายผู้ไม่ประมาท ผู้เห็นประจักษ์ด้วยปัญญา ย่อมได้บรรลุถึงประโยชน์ที่ใหญ่ ลึกซึ้ง เห็นได้ยาก ละเอียด สุขุม

๕. ทัพพเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการฝึกอบรม

{๑๔๒}นัยว่า ท่านพระทัพพเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

[๕] เมื่อก่อนพระทัพพะรูปใดเป็นผู้ฝึกได้ยาก แต่เดี๋ยวนี้พระทัพพะรูปนั้นถูกพระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทรงฝึกแล้วด้วย วิธีฝึกคืออริยมรรคที่ยอดเยี่ยม เป็นผู้สันโดษ ข้ามความสงสัยได้แล้ว เป็นผู้ชนะกิเลส ปราศจากความหวาดกลัว มีจิตตั้งมั่น ดับกิเลสได้แล้ว