๒. รถลัฏฐิชาดก เล่ม ๒๗

อปิ หนฺตฺวา หโต พฺรูติ เชตฺวา ชิโตติ ภาสติ

ปุพฺพมกฺขายิโน (๑) ราช อญฺญทตฺถุ (๒) น สทฺทเห.

ข้าแต่มหาราช คนบางคนทำร้ายตนเอง

กลับพูดว่า ถูกทำร้าย

ตนเองชนะ กลับพูดว่า ตนแพ้

ดังนั้น ไม่ควรเชื่อคนที่เป็นโจทก์ฝ่ายเดียว

ตสฺมา ปณฺฑิตชาติโย สุเณยฺย อิตรสฺสปิ

อุภินฺนํ วจนํ สุตฺวา ยถา ธมฺโม ตถา กเร.

เพราะฉะนั้น บุคคลผู้เป็นชาติบัณฑิตควรฟังฝ่ายจำเลยบ้าง

เมื่อฟังคำของทั้ง ๒ ฝ่ายแล้วควรตัดสินโดยธรรม

อลโส คิหี กามโภคี น สาธุ

อสญฺญโต ปพฺพชิโต น สาธุ

ราชา น สาธุ อนิสมฺมการี

โย ปณฺฑิโต โกธโน ตํ น สาธุ.

คฤหัสถ์ผู้บริโภคกามเกียจคร้านไม่ดี

บรรพชิตไม่สำรวมไม่ดี

พระราชาไม่ทรงใคร่ครวญก่อนแล้วทำไม่ดี

การที่บัณฑิตโกรธไม่ดี

นิสมฺม ขตฺติโย กยิรา นานิสมฺม ทิสมฺปติ

นิสมฺมการิโน ราช (๑) ยโส กิตฺติ จ วฑฺฒตีติ.

รถลฏฺฐิชาตกํ ทุติยํ.

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นเจ้าแห่งทิศ

กษัตริย์ทรงใคร่ครวญก่อนแล้วจึงควรทำ

ไม่ทรงใคร่ครวญก่อนแล้วไม่ควรตัดสิน

ยศและเกียรติย่อมเจริญแด่พระราชาผู้ทรงใคร่ครวญก่อนแล้วจึงทำ

รถลัฏฐิชาดกที่ ๒ จบ