๙. พาเวรุชาดก เล่ม ๒๗

อทสฺสเนน โมรสฺส สิขิโน มญฺชุภาณิโน

กากํ ตตฺถ อปูเชสุํ มํเสน จ ผเลน จ.

เพราะยังไม่เห็นนกยูงที่มีหงอน มีเสียงอันไพเราะ

ประชาชนในแคว้นพาเวรุนั้นได้พากันบูชากาด้วยเนื้อและผลไม้

ยทา จ สรสมฺปนฺโน โมโร พาเวรุมาคมา

อถ ลาโภ จ สกฺกาโร วายสสฺส อหายถ.

แต่เมื่อใดนกยูงที่มีเสียงไพเราะมายังแคว้นพาเวรุ

เมื่อนั้นลาภและสักการะของกาก็เสื่อมถอยไป

ยาว นุปฺปชฺชตี พุทฺโธ ธมฺมราชา ปภงฺกโร

ตาว อญฺเญ อปูเชสุํ ปุถู สมณพฺราหฺมเณ.

ตราบใดพระพุทธเจ้าผู้เป็นพระธรรมราชา

ผู้ทำโลกให้สว่างไสวยังมิได้อุบัติขึ้น ตราบนั้น

ประชาชนก็พากันบูชาสมณะและพราหมณ์เหล่าอื่นจำนวนมาก

ยทา จ สรสมฺปนฺโน พุทฺโธ ธมฺมํ อเทสยิ

อถ ลาโภ จ สกฺกาโร ติตฺถิยานํ อหายถาติ.

พาเวรุชาตกํ นวมํ.

แต่เมื่อใดพระพุทธเจ้าผู้มีพระสุรเสียงไพเราะทรงแสดงธรรม

เมื่อนั้นลาภสักการะของพวกเดียรถีย์ก็เสื่อมไป

พาเวรุชาดกที่ ๙ จบ