๓. กัจฉปชาดก เล่ม ๒๗

โก นุ วฑฺฒิตภตฺโตว (๑) ปูรหตฺโถว พฺราหฺมโณ

กหนฺนุ ภิกฺขํ อจริ กํ สทฺธํ อุปสงฺกมิ.

ใครหนอเดินมาเหมือนคนถือภัตตาหารมาเต็มถาด

เหมือนพราหมณ์ได้ลาภเต็มมือ

เจ้าไปเที่ยวภิกขาจารที่ไหนหนอ เข้าไปหาผู้มีศรัทธาคนใดมา

(ลิงทุศีลได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

อหํ กปิสฺมิ ทุมฺเมโธ อนามาสานิ อามสึ

ตฺวํ มํ โมจย ภทฺทนฺเต มุตฺโต คจฺเฉยฺย ปพฺพตํ.

ข้าพเจ้าเป็นลิงโง่เขลาจับต้องสิ่งที่ไม่ควรจับต้อง

ขอความเจริญจงมีแก่ท่าน ขอท่านจงช่วยปล่อยข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าหลุดพ้นแล้วจะไปยังภูเขา

(พระโพธิสัตว์เจรจากับเต่าว่า)

กจฺฉปา กสฺสปา โหนฺติ โกณฺฑญฺญา โหนฺติ มกฺกฏา

มุญฺจ กสฺสป โกณฺฑญฺญํ กตํ เมถุนกํ ตยาติ.

กจฺฉปชาตกํ ตติยํ.

ธรรมดาเต่าเป็นต้นตระกูลกัสสปโคตร

ลิงเป็นต้นตระกูลโกณฑัญญโคตร

กัสสปะ ท่านจงปล่อยโกณฑัญญะเสียเถิด

ท่านได้เคยร่วมเมถุน กันมาแล้ว

กัจฉปชาดกที่ ๓ จบ