๑. อุทปานทูสกชาดก เล่ม ๒๗

อารญฺญิกสฺส อิสิโน จิรํ รตฺตํ ตปสฺสิโน

กิจฺฉากตํ อุทปานํ กถํ สมฺม อวาหสิ. (๑)

นี่เพื่อน ทำไมเจ้าจึงได้ถ่ายรดบ่อน้ำดื่มที่ขุดได้ยาก

ของพวกฤาษีชีไพรผู้บำเพ็ญตบะอยู่ตลอดกาลนานเล่า

(สุนัขจิ้งจอกได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

เอส ธมฺโม สิงฺคาลานํ ยํ ปิตฺวา โอหทามเส

ปิตุปิตามหํ ธมฺโม น ตํ อุชฺฌาตุมรหสิ

พวกเราดื่มน้ำที่ใดแล้วย่อมถ่ายลงที่นั้น

นั้นเป็นธรรมของพวกสุนัขจิ้งจอก

และเป็นธรรมของพวกเรามาตั้งแต่ครั้งบิดาและปู่

ท่านไม่ควรจะกล่าวโทษธรรมนั้น

(ต่อแต่นั้นพระโพธิสัตว์จึงกล่าวว่า)

เยสํ โว เอทิโส ธมฺโม อธมฺโม ปน กีทิโส

มา โว ธมฺมํ อธมฺมํ วา อทฺทสาม กุทาจนนฺติ.

อุทปานทูสกชาตกํ ปฐมํ.

ธรรมของพวกเจ้ายังเป็นเช่นนี้

ก็สภาพที่มิใช่ธรรมของพวกเจ้าจะเป็นเช่นไร

ขอพวกเราอย่าได้เห็นธรรม

หรือสภาพที่มิใช่ธรรมของพวกเจ้าในกาลไหน ๆ เลย

อุทปานทูสกชาดกที่ ๑ จบ