๒. มิคโปตกชาดก เล่ม ๒๗

อคารา ปจฺจุเปตสฺส อนคารสฺส เต สโต

สมณสฺส น ตํ สาธุ ยํ เปตมนุโสจสิ.

การที่ท่านผู้ละการครองเรือนบวชเป็นสมณะ

เศร้าโศกถึงลูกเนื้อที่ตายไปแล้วนั้น

เป็นการไม่สมควร

(ดาบสได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

สํวาเสน หเว สกฺก มนุสฺสสฺส มิคสฺส วา

หทเย ชายเต เปมํ น ตํ สกฺกา อโสจิตุํ.

ท้าวสักกะ เพราะการอยู่ร่วมกันแล

ความรักจึงเกิดในหทัยของมนุษย์หรือของเนื้อ

อาตมาจึงไม่สามารถที่จะไม่เศร้าโศกถึงลูกเนื้อนั้นได้

(ท้าวสักกะตรัสว่า)

มตํ มริสฺสํ โรทนฺติ เย รุทนฺติ ลปนฺติ จ

ตสฺมา ตฺวํ อิสิ มา โรทิ โรทิตํ โมฆมาหุ สนฺโต.

ชนเหล่าใดร้องไห้ บ่นเพ้อ รำพัน

ถึงคนที่ตายแล้วและคนที่จะตาย

สัตบุรุษทั้งหลายกล่าวการร้องไห้ว่าเปล่าประโยชน์

ท่านฤๅษี เพราะฉะนั้น ท่านอย่าร้องไห้ไปเลย

โรทิเตน หเว พฺรเหฺม มโต เปโต สมุฏฺฐเห

สพฺเพ สงฺคมฺม โรทาม อญฺญมญฺญสฺส ญาตเก.

พราหมณ์ สัตว์ที่ตายละโลกนี้ไปแล้ว

จะพึงลุกขึ้นได้เพราะการร้องไห้

เราทุกคนก็คงมาประชุมกัน ร้องไห้ถึงหมู่ญาติของกันและกัน

(ดาบสกล่าวสดุดีท้าวสักกะว่า)

อาทิตฺตํ วต มํ สนฺตํ ฆตสิตฺตํว ปาวกํ

วารินา วิย โอสิญฺจํ สพฺพํ นิพฺพาปเย ทรํ.

พระองค์ช่วยระงับอาตมาผู้เร่าร้อนให้สงบ

ดับความกระวนกระวายทั้งหมดได้

เหมือนคนเอาน้ำราดดับไฟที่ติดเปรียง

อพฺพูฬฺหํ (๑) วต เม สลฺลํ ยมาสิ หทยสฺสิตํ

โย เม โสกปเรตสฺส ปุตฺตโสกํ อปานุทิ.

พระองค์ได้บรรเทาความเศร้าโศกถึงบุตรของอาตมา

ผู้กำลังเศร้าโศก ชื่อว่าได้ช่วยถอนลูกศรคือความเศร้าโศก

ซึ่งเสียบหัวใจของอาตมาขึ้นได้แล้วหนอ

โสหํ อพฺพูฬฺหสลฺโลสฺมิ วีตโสโก อนาวิโล

น โสจามิ น โรทามิ ตว สุตฺวาน วาสวาติ.

มิคโปตกชาตกํ ทุติยํ.

ท้าววาสวะ อาตมาซึ่งพระองค์ได้ช่วยถอนลูกศร

คือความเศร้าโศกขึ้นได้แล้วเป็นผู้ปราศจากความเศร้าโศก

ไม่มีความขุ่นมัว จึงไม่เศร้าโศก ไม่ร้องไห้

เพราะได้ฟังคำของพระองค์

มิคโปตกชาดก ที่ ๒ จบ