๗. จตุมัฏฐชาดก เล่ม ๒๗

๗. จตุมัฏฐชาดก (๑๘๗)

ว่าด้วยผู้เลวทราม ๔ อย่าง

(รุกขเทวดาโพธิสัตว์สนทนากับพญาหงส์ว่า)

{๒๒๓} [๒๒๓] ท่านทั้งหลายพากันขึ้นไปบนค่าคบที่สูงอยู่ในที่ลับแล้วคุยกัน เชิญท่านลงมาคุยกันในที่ต่ำเถิด พญาเนื้อจักได้ฟังบ้าง

(เมื่อลูกหงส์ ๒ ตัวรังเกียจสุนัขจิ้งจอกบินกลับไป รุกขเทวดาโพธิสัตว์ จึงกล่าวกะสุนัขจิ้งจอกว่า)

{๒๒๔} [๒๒๔] ในข้อที่ครุฑกับครุฑคุยกัน เทวดากับเทวดาคุยกัน จะมีประโยชน์ อะไรแก่สุนัขจิ้งจอกเลวทราม ๔ อย่าง เล่า เข้าโพรงไปเสียเถิด เจ้าสุนัขจิ้งจอกเอ๋ย

๘. สีหโกตถุกชาดก (๑๘๘)

ว่าด้วยตัวเหมือนราชสีห์แต่เสียงไม่เหมือน

(ลูกของราชสีห์โพธิสัตว์ได้ยินเสียงลูกสุนัขจิ้งจอก จึงถามว่า)

{๒๒๕} [๒๒๕] ราชสีห์ตัวนั้น นิ้วก็นิ้วราชสีห์ เล็บก็เล็บราชสีห์ ยืนก็ยืนด้วย เท้าราชสีห์มีอยู่ตัวเดียวในหมู่ราชสีห์ที่บรรลือด้วยเสียงอีก อย่างหนึ่ง