๒. สีลวีมังสชาดก เล่ม ๒๗

๒. สีลวีมังสชาดก [๓๖๒)

ว่าด้วยศีลประเสริฐกว่าสุตะ

(พราหมณ์โพธิสัตว์กราบทูลพระราชาว่า)

{๗๕๘} [๗๖๖] ข้าพระองค์มีความสงสัยว่าศีลประเสริฐหรือสุตะประเสริฐ ศีล เท่านั้นประเสริฐกว่าสุตะ ข้าพระองค์ไม่มีความสงสัยแล้ว{๗๕๙} [๗๖๗] ทั้งชาติกำเนิดและวรรณะก็ปล่าประโยชน์นัยว่าศีลเท่านั้น ประเสริฐที่สุดสุตะของบุคคลผู้ไม่ประกอบด้วยศีลก็ไม่มีประโยชน์{๗๖๐} [๗๖๘] กษัตริย์และแพศย์ผู้ไม่ตั้งอยู่ในธรรม ไม่อาศัยธรรม คนทั้ง ๒ ประเภทนั้นละโลกนี้ไปแล้วย่อมเข้าถึงทุคติ

{๗๖๑} [๗๖๙] กษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร คนจัณฑาล และคนเก็บขยะ ประพฤติธรรมในธรรมวินัยนี้แล้วย่อมเป็นผู้เสมอกันในไตรทิพย์{๗๖๒} [๗๗๐] พระเวท ชาติกำเนิด แม้พวกพ้องก็ไม่สามารถจะให้อิสริยยศ หรือความสุขในภพหน้าได้ ส่วนศีลของตนเองที่บริสุทธิ์ดีแล้ว ย่อมนำความสุขมาให้ในภพหน้าได้

๓. หิริชาดก (๓๖๓)

ว่าด้วยลักษณะของผู้เป็นเพื่อนแท้และมิใช่เพื่อน

(เศรษฐีชาวพระนครพาราณสีโพธิสัตว์บอกแก่คนทั้งหลายว่า)

{๗๖๓} [๗๗๑] ผู้ใดปราศจากความละอายรังเกียจความเป็นเพื่อน พูดแต่ปากว่าเราเป็นเพื่อนของท่าน แต่ไม่เคยเอื้อเฟื้อทำการงานอะไรที่ดี กว่าให้ พึงรู้เถิดว่าผู้นั้นมิใช่เพื่อนแท้ของเรา