๒. สีลวีมังสชาดก เล่ม ๒๗

สีลํ เสยฺโย สุตํ เสยฺโย อิติ เม สํสโย อหุ

สีลเมว สุตา เสยฺโย อิติ เม นตฺถิ สํสโย.

ข้าพระองค์มีความสงสัยว่า

ศีลประเสริฐกว่า หรือสุตะประเสริฐกว่า

บัดนี้ ข้าพระองค์หมดความสงสัยแล้วว่า

ศีลนั่นแลประเสริฐกว่าสุตะ

โมฆา ชาติ จ วณฺโณ จ สีลเมว กิรุตฺตมํ

สีเลน อนุเปตสฺส สุเตนตฺโถ น วิชฺชติ.

ชาติและผิวพรรณเป็นของเปล่าประโยชน์

ทราบมาว่า ศีลเท่านั้นประเสริฐสุด

บุคคลไม่มีศีล มีเพียงสุตะเท่านั้น

ย่อมไม่มีความเจริญ

ขตฺติโย จ อธมฺมฏฺโฐ เวสฺโส จาธมฺมนิสฺสิโต

เต ปริจฺจชฺชุโภ โลเก อุปปชฺชนฺติ ทุคฺคตึ.

กษัตริย์ไม่ดำรงอยู่ในธรรม แพศย์ไม่อิงอาศัยธรรม

ชนทั้ง ๒ นั้นละโลกทั้ง ๒ ไปแล้วย่อมเข้าถึงทุคติ

ขตฺติยา พฺราหฺมณา เวสฺสา สุทฺทา จณฺฑาลปุกฺกุสา

อิธ ธมฺมํ จริตฺวาน ภวนฺติ ติทิเว สมา.

กษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร จัณฑาล และคนเทขยะ

ประพฤติธรรมในโลกนี้แล้วย่อมเป็นผู้เสมอกันในเทวโลก

น เวทา สมฺปรายาย น ชาติ นาปิ พนฺธวา

สกญฺจ สีลํ สํสุทฺธํ (๑) สมฺปรายายสุขาวทนฺติ.

สีลวีมํสชาตกํ ทุติยํ.

พระเวทก็ตาม ชาติก็ตาม พวกพ้องก็ตาม

ไม่สามารถจะให้ยศและความสุขในสัมปรายภพได้

แต่ศีลของตนที่บริสุทธิ์แล้วเท่านั้น

นำความสุขมาให้ในสัมปรายภพ

สีลวีมังสชาดกที่ ๒ จบ