๑. ปุจิมันทชาดก เล่ม ๒๗

อุฏฺเฐหิ โจร กึ เสสิ โก อตฺโถ สุปเนน เต

มา ตํ คเหสุํ (๑) ราชาโน คาเม กิพฺพิสการกํ.

จงลุกขึ้นเจ้าโจร มัวนอนอยู่ทำไม

การนอนของเจ้ามีประโยชน์อะไร

พระราชาทั้งหลายอย่าได้จับเจ้า

ผู้กระทำผิดอย่างร้ายแรงในหมู่บ้านเลย

(เทวดาประจำต้นโพธิ์กล่าวว่า)

นนุ (๑) โจรํ คเหสฺสนฺติ คาเม กิพฺพิสกา

กึ ตตฺถ ปุจิมนฺทสฺส วเน ชาตสฺส ติฏฺฐโต.

เจ้าหน้าที่บ้านเมืองจักจับโจร

ผู้กระทำความผิดอย่างร้ายแรงในหมู่บ้านมิใช่หรือ

ธุระอะไรของปุจิมันทเทวดาในเรื่องนั้นเล่า

(เทวดาประจำต้นสะเดาตอบว่า)

น ตฺวํ อสฺสตฺถ ชานาสิ มม โจรสฺส จนฺตรํ

โจรํ คเหตฺวา ราชาโน คาเม กิพฺพิสการกํ

อปฺเปนฺติ (๑) นิมฺพสูลสฺมึ ตสฺมึ เม สงฺกเต มโน.

อัสสัตถเทวดา ท่านไม่ทราบเรื่องระหว่างข้าพเจ้ากับโจร

พระราชาทั้งหลายจับโจรผู้กระทำผิดอย่างร้ายแรง

ในบ้านได้แล้วเสียบที่หลาวไม้สะเดา

ข้าพเจ้ามีใจระแวงในเรื่องนั้น

(เทวดาประจำต้นโพธิ์กล่าวว่า)

สงฺเกยฺย สงฺกิตพฺพานิ รกฺเขยฺยานาคตํ ภยํ

อนาคตภยา ธีโร อุโภ โลเก อเวกฺขตีติ.

ปุจิมนฺทชาตกํ ปฐมํ.

บุคคลพึงระแวงภัยที่ควรระแวง

พึงป้องกันภัยที่ยังมาไม่ถึง

เพราะภัยที่ยังมาไม่ถึง

นักปราชญ์จึงได้พิจารณาเห็นโลกทั้ง ๒

ปุจิมันทชาดกที่ ๑ จบ