๙. ติตติรชาดก เล่ม ๒๗

๙. ติตติรชาดก (๓๑๙)

ว่าด้วยพระโพธิสัตว์แก้ปัญหาคาใจของนกกระทา

(นกกระทาที่ถูกพรานนกจับไว้เป็นนกต่อรู้ว่าพรานนกนั้นหลับแล้ว จึง ถามดาบสโพธิสัตว์ว่า)

{๕๗๔} [๕๗๔] ข้าพเจ้าเป็นอยู่อย่างนี้สบายดีหนอและได้บริโภคอาหารตาม ชอบใจแต่ว่าข้าพเจ้าตกอยู่ในระหว่างอันตรายแท้ข้าแต่ พระคุณเจ้าผู้เจริญ คติของข้าพเจ้าเป็นอย่างไรหนอ(ดาบสโพธิสัตว์ตอบนกกระทาว่า)

{๕๗๕} [๕๗๕] ดูก่อนปักษีถ้าใจของท่านไม่น้อมไปเพื่อกรรมอันเป็นบาป บาปย่อมไม่แปดเปื้อนท่านผู้บริสุทธิ์ผู้ไม่ขวนขวายทำบาปกรรม

(นกกระทาได้ฟังแล้วก็กล่าวว่า)

{๕๗๖} [๕๗๖] นกกระทาเป็นอันมากพากันมาด้วยคิดว่ามีญาติของเราจับอยู่ พรานนกย่อมได้รับกรรมเพราะอาศัยข้าพเจ้า ใจของข้าพเจ้า รังเกียจอยู่ในเรื่องนั้น(ดาบสโพธิสัตว์จึงกล่าวว่า)

{๕๗๗} [๕๗๗] ถ้าใจของท่านไม่คิดประทุษร้าย กรรมที่พรานนกอาศัยท่านทำ ไปก็ไม่ติดท่าน บาปย่อมไม่แปดเปื้อนท่านผู้บริสุทธิ์ มีความ ขวนขวายน้อย

๑๐. สุจจชชาดก (๓๒๐)

ว่าด้วยหญิงที่เป็นยอดภรรยา

(พระราชเทวีแสร้งตรัสกับอำมาตย์โพธิสัตว์กระทบพระราชาว่า)

{๕๗๘} [๕๗๘] พระราชาเมื่อไม่ตรัสพระราชทานภูเขา ชื่อว่าไม่พระราชทาน สิ่งที่พึงพระราชทานได้ง่าย เมื่อพระองค์ไม่พระราชทานตามที่ถูกขอ จะชื่อว่าพระราชทานอะไร ถ้าจะพระราชทานภูเขา ก็พระราชทานเพียงพระดำรัสเท่านั้น(พระราชาตรัสว่า)

{๕๗๙} [๕๗๙] ก็บุคคลทำสิ่งใดได้ จึงค่อยพูดถึงสิ่งนั้น ทำสิ่งใดไม่ได้ ก็ไม่ ควรพูดถึงสิ่งนั้น คนที่ไม่ทำดีแค่พูด บัณฑิตทั้งหลายเขารู้ กันทั่วไป

(พระราชเทวีกราบทูลว่า)

{๕๘๐} [๕๘๐] ข้าแต่พระลูกเจ้า ขอนอบน้อมแด่ฝ่าพระบาท พระองค์ทรง ประสบความพินาศ แต่พระทัยของพระองค์ยังทรงยินดีอยู่ในสัจจะ พระองค์ชื่อว่าดำรงมั่นอยู่ในสัจจธรรม(อำมาตย์โพธิสัตว์ประกาศความดีของพระราชเทวีว่า)

{๕๘๑} [๕๘๑] หญิงใดเมื่อสามีขัดสนก็ขัดสนด้วย เมื่อสามีมั่งคั่งก็พลอยเป็นผู้มั่งคั่งมีชื่อเสียงด้วย หญิงนั้นแลนับว่าเป็นยอดภรรยาของเขา การที่ชายผู้มีเงินมีหญิงเป็นภรรยาหลายคนไม่แปลกเลย

จบ ปุจิมันทวรรคที่ ๒