๘. กณเวรชาดก เล่ม ๒๗

{๕๖๙} [๕๖๙] พวกนักเลง พวกคอเหล้า พวกไม่ทำความเจริญ พวกพาล หาญกล้า พวกไม่มีความขยันหมั่นเพียร พวกไม่ฉลาดในธรรม ย่อมสําคัญบัณฑิตว่าเป็นพาลไป

๘. กณเวรชาดก (๓๑๘)

ว่าด้วยมหาโจรไม่ตกหลุมรักหญิงหลายผัว

(พวกนักฟ้อนรำได้ขับเพลงขับนี้ว่า)

{๕๗๐} [๕๗๐] นางสามาที่ท่านกอดรัดในตอนที่อยู่ที่กอชบาสีแดง ได้สั่งความที่ตนไม่มีโรคมาถึงท่าน

(มหาโจรโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวกะนักฟ้อนรำว่า)

{๕๗๑} [๕๗๑] ดูก่อนท่านผู้เจริญ ข่าวที่ว่าลมพัดภูเขาไปได้ ใคร ๆ ก็คงไม่เชื่อ ถ้าลมจะพึงพัดเอาภูเขาไปได้ แม้แผ่นดินทั้งหมดก็พัดเอาไปได้ นางสามาตายแล้ว ไฉนจะสั่งความที่ตนไม่มีโรคมาถึงเราได้(นักฟ้อนรำกล่าวว่า)

{๕๗๒} [๕๗๒] นางสามานั้นยังไม่ตายและไม่ปรารถนาชายอื่น ได้ข่าวว่านางจะมีผัวเดียว ยังถวิลหาท่านอยู่คนเดียว

(มหาโจรโพธิสัตว์กล่าวว่า)

{๕๗๓} [๕๗๓] นางสามาได้เปลี่ยนเราผู้ไม่เคยสนิทสนมกับชายที่เคยสนิทสนมมานาน เปลี่ยนเราผู้ไม่ใช่ขาประจำกับชายผู้เป็นขาประจำ นาง คงจะเปลี่ยนชายอื่นแม้กับเราอีกแน่เราจะหนีไปจากที่นี่เสียให้ไกล

๙. ติตติรชาดก (๓๑๙)

ว่าด้วยพระโพธิสัตว์แก้ปัญหาคาใจของนกกระทา

(นกกระทาที่ถูกพรานนกจับไว้เป็นนกต่อรู้ว่าพรานนกนั้นหลับแล้ว จึง ถามดาบสโพธิสัตว์ว่า)

{๕๗๔} [๕๗๔] ข้าพเจ้าเป็นอยู่อย่างนี้สบายดีหนอและได้บริโภคอาหารตาม ชอบใจแต่ว่าข้าพเจ้าตกอยู่ในระหว่างอันตรายแท้ข้าแต่ พระคุณเจ้าผู้เจริญ คติของข้าพเจ้าเป็นอย่างไรหนอ(ดาบสโพธิสัตว์ตอบนกกระทาว่า)

{๕๗๕} [๕๗๕] ดูก่อนปักษีถ้าใจของท่านไม่น้อมไปเพื่อกรรมอันเป็นบาป บาปย่อมไม่แปดเปื้อนท่านผู้บริสุทธิ์ผู้ไม่ขวนขวายทำบาปกรรม

(นกกระทาได้ฟังแล้วก็กล่าวว่า)

{๕๗๖} [๕๗๖] นกกระทาเป็นอันมากพากันมาด้วยคิดว่ามีญาติของเราจับอยู่ พรานนกย่อมได้รับกรรมเพราะอาศัยข้าพเจ้า ใจของข้าพเจ้า รังเกียจอยู่ในเรื่องนั้น(ดาบสโพธิสัตว์จึงกล่าวว่า)

{๕๗๗} [๕๗๗] ถ้าใจของท่านไม่คิดประทุษร้าย กรรมที่พรานนกอาศัยท่านทำ ไปก็ไม่ติดท่าน บาปย่อมไม่แปดเปื้อนท่านผู้บริสุทธิ์ มีความ ขวนขวายน้อย