๒. กัสสปมันทิยชาดก เล่ม ๒๗

๒. กัสสปมันทิยชาดก (๓๑๒)

ว่าด้วยลักษณะของผู้ใหญที่เป็นธีรชน

(พระฤๅษีโพธิสัตว์สอนบิดาที่ทะเลาะกับบุตรที่ยังเป็นเด็กว่า)

{๕๔๖} [๕๔๖] พ่อกัสสปะ เด็กหนุ่มจะแช่งด่าบ้าง ตบตีบ้างด้วยความเป็น เด็กหนุ่มผู้ใหญ่ที่เป็นธีรชนย่อมอดทนความผิดนั้นได้ทั้งหมด บัณฑิตย่อมอดกลั้นความผิดนั้นได้{๕๔๗} [๕๔๗] ถ้าแม้เหล่าสัตบุรุษถกเถียงกันก็จะกลับประสานกันได้สนิท โดยเร็ว ส่วนพวกคนพาลย่อมแตกกันไปเลยเหมือนภาชนะดิน แตก พวกเขาย่อมไม่ได้ความสงบเวรกันได้เลย{๕๔๘} [๕๔๘] ผู้ที่รู้โทษที่ตนล่วงเกินไป และผู้ที่ยอมรับการขอโทษของผู้อื่น คนทั้งสองนั้นย่อมพร้อมเพรียงกันยิ่งขึ้น ความสนิทสนมของ พวกเขาย่อมไม่เสื่อมคลาย{๕๔๙} [๕๔๙] ผู้ใดสามารถเชื่อมประสานคนอื่นที่ล่วงเกินกันให้สนิทสนมได้ ผู้นั้นแลชื่อว่าเป็นผู้ประเสริฐยิ่งเป็นผู้นำภาระไป เป็นผู้ ทรงธุระไว้

๓. ขันติวาทิชาดก (๓๑๓)

ว่าด้วยขันติวาทีดาบส

(เสนาบดีขอร้องขันติวาทีดาบสโพธิสัตว์ว่า)

{๕๕๐} [๕๕๐] ข้าแต่ท่านมหาวีระ ผู้ใดสั่งให้ตัดมือ ตัดเท้า หู และจมูก ของท่าน ท่านจงโกรธผู้นั้นเถิด อย่าได้ทำรัฐนี้ให้พินาศไปเลย