๒. กัสสปมันทิยชาดก เล่ม ๒๗

อปิ กสฺสป มนฺทิยา ยุวา สปติ หนฺติ วา

สพฺพนฺตํ ขมเต ธีโร ปณฺฑิโต ตํ ติติกฺขติ.

ท่านพ่อกัสสปะ แม้เด็กหนุ่มจะด่าว่าบ้าง

ทุบตีบ้าง เพราะยังเป็นวัยรุ่น

บัณฑิตผู้ฉลาดย่อมอดทน อดกลั้น

ความผิดทั้งหมดนั้นที่เด็กวัยรุ่นทำ

สเจปิ สนฺโต วิวทนฺติ ขิปฺปํ สนฺธียเร ปุน

พาลา ปตฺตาว ภิชฺชนฺติ น เต สมถมชฺฌคู.

แม้ถ้าบัณฑิตทั้งหลายวิวาทกันก็ประสานกันได้โดยเร็ว

ส่วนคนพาลแตกกันเหมือนภาชนะดิน

พวกเขาระงับเวรกันไม่ได้เลย

เอเต ภิยฺโย สมายนฺติ สนฺธิ เตสํ น ชีรติ

โย จาธิปนฺนํ ชานาติ โย จ ชานาติ เทสนํ.

คนที่รู้โทษที่ตนล่วงเกินแล้ว และคนที่รู้จักการให้อภัย

ทั้ง ๒ คนนั้นจะสมัครสมานกันยิ่งขึ้น

ความสนิทสนมของพวกเขาย่อมไม่เสื่อมคลาย

เอโส หิ อุตฺตริตโร ภารวโห ธุรนฺธโร (๑)

โย ปเรสาธิปนฺนานํ สยํ สนฺธาตุมรหตีติ.

กสฺสปมนฺทิยชาตกํ ทุติยํ.

ผู้ใดเมื่อชนเหล่าอื่นล่วงเกินกัน

เขาสามารถประสานชนเหล่านั้นได้ด้วยตัวเอง

ผู้นั้นแหละเป็นผู้ยอดเยี่ยม

เป็นผู้นำภาระไป เป็นผู้ทรงธุระไว้ได้

กัสสปมันทิยชาดกที่ ๒ จบ