๓. ขันติวาทิชาดก เล่ม ๒๗

โย เต หตฺเถ จ ปาเท จ กณฺณนาสญฺจ เฉทยิ

ตสฺส กุชฺฌ มหาวีร มา รฏฺฐํ วินสฺส (๑) อิทํ.

ท่านมหาวีระ ผู้ใดสั่งให้ตัดมือ เท้า ใบหู และจมูกของท่าน

ท่านจงโกรธผู้นั้นเถิด อย่าให้แว่นแคว้นนี้พินาศเลย

(ดาบสโพธิสัตว์กล่าวว่า)

โย เม หตฺเถ จ ปาเท จ กณฺณนาสญฺจ เฉทยิ

จิรํ ชีวตุ โส ราชา นหิ กุชฺฌนฺติ มาทิสา.

พระราชาพระองค์ใดรับสั่งให้ตัดมือ

เท้า ใบหู และจมูกของข้าพเจ้า

ขอให้พระราชาพระองค์นั้นจงมีพระชนมายุยิ่งยืนนาน

บัณฑิตทั้งหลายเช่นอาตมาไม่โกรธเคืองเลย

(พระศาสดาได้ตรัส ๒ พระคาถานี้ว่า)

อหุ อตีตมทฺธาเน (๑) สมโณ ขนฺติทีปโน

ตํ ขนฺติยาเยว ฐิตํ กาสิราชา อเฉทยิ.

สมณะผู้ถึงสรรเสริญขันติมีในอดีตกาลนานมาแล้ว

พระเจ้ากาสีได้รับสั่งให้ประหารดาบสผู้ดำรงมั่นในขันติธรรมองค์นั้น

ตสฺส กมฺมผรุสสฺส วิปาโก กฏุโก อหุ

ยํ กาสิราชา เวเทสิ นิรยมฺหิ สมปฺปิโตติ.

ขนฺติวาทิชาตกํ ตติยํ.

พระเจ้ากาสีเบียดเสียดอยู่ในนรก

เสวยวิบากอันเผ็ดร้อนแห่งกรรมอันหยาบช้านั้น

ขันติวาทิชาดกที่ ๓ จบ