๓. จุลลปโลภนชาดก เล่ม ๒๗

อภิชฺชมาเน วาริสฺมึ สยํ อาคมฺม อิทฺธิยา

มิสฺสีภาวิตฺถิยา คนฺตฺวา สํสีทสิ มหณฺณเว.

ตัวท่านเองเดินมาได้บนผิวน้ำที่ไม่แตกแยกด้วยฤทธิ์

ครั้นถึงความคลุกคลีกับหญิง จึงจมลงในห้วงน้ำใหญ่

อาวฏฺฏนี มหามายา พฺรหฺมจริยวิโกปนา

สีทนฺติ นํ วิทิตฺวาน อารกา ปริวชฺชเย.

ธรรมดาหญิงทั้งหลายมีความหมุนเวียนเปลี่ยนอยู่เสมอ

มีมายามาก ทำพรหมจรรย์ให้กำเริบ

ย่อมจมลง(ในนรก)

บุคคลรู้ชัดเนื้อความข้อนั้นแล้ว พึงเว้นให้ห่างไกล

ยํ เอตา อุปเสวนฺติ ฉนฺทสา วา ธเนน วา

ชาตเวโทว สํ ฐานํ ขิปฺปํ อนุทหนฺติ นนฺติ.

หญิงเหล่านั้นคบหาชายใด

ด้วยความพอใจหรือด้วยทรัพย์ก็ตาม

ย่อมตามเผาผลาญชายนั้นทันที

เหมือนไฟป่าเผาผลาญพื้นที่ของตน

จูฬปโลภนชาดกที่ ๓ จบ