๔. มหาปนาทชาดก เล่ม ๒๗

๔. มหาปนาทชาดก (๒๖๔)

ว่าด้วยปราสาทของพระเจ้ามหาปนาทะ

(พระบรมศาสดาครั้นทรงเล่าชาดกนี้แล้ว ได้ตรัสว่า)

{๓๙๑} [๓๙๑] พระเจ้ามหาปนาทะนั้นทรงมีปราสาททองคำ กว้าง ๑๖ ชั่วธนูตก สูง ๑,๐๐๐ ชั่วธนูตก

{๓๙๒} [๓๙๒] มี ๑,๐๐๐ ชั้น ๗ หอคอย มีธงทิวปลิวสลอน สำเร็จขึ้นด้วย แก้วมณีสีเขียว มีนางรำ ๖,๐๐๐ นาง แบ่งออกเป็น ๗ กลุ่ม ฟ้อนรำอยู่ในปราสาทนั้น{๓๙๓} [๓๙๓] ดูก่อนภัททชิ ปราสาทนั้นได้มีแล้วในคราวนั้นเหมือนกับที่ ท่านพูด ในครั้งนั้นเราเป็นท้าวสักกะผู้รับใช้งานของท่าน

๕. ขุรัปปชาดก (๒๖๕)

ว่าด้วยถึงคราวกล้าควรกล้า

(บุตรพ่อค้าถามพระโพธิสัตว์ผู้เป็นหัวหน้างานอารักขาว่า)

{๓๙๔} [๓๙๔] เมื่อท่านเห็นพวกโจรยิงลูกธนูที่แหลมคมถือดาบที่คมกล้า ซึ่งขัดแล้วด้วยนํ้ามัน เมื่อมรณภัยปรากฏเฉพาะหน้าแล้ว เหตุไฉนหนอ ท่านจึงไม่มีความครั้นคร้ามเลย(พระโพธิสัตว์ตอบว่า)

{๓๙๕} [๓๙๕] เมื่อเราเห็นพวกโจรยิงลูกธนูที่แหลมคม ถือดาบที่คมกล้าซึ่งขัด แล้วด้วยนํ้ามัน เมื่อมรณภัยปรากฏเฉพาะหน้าแล้ว เรากลับได้ความยินดีและโสมนัสมากยิ่ง