๒. เกฬิสีลชาดก เล่ม ๒๗

หํสา โกญฺจา มยูรา จ หตฺถิโย (๑) ปสทา มิคา

สพฺเพ สีหสฺส ภายนฺติ นตฺถิ กายสฺมิ ตุลฺยตา.

พวกหงส์ก็ดี นกกระเรียนก็ดี นกยูงก็ดี

ช้างก็ดี เนื้อฟานก็ดี กลัวราชสีห์ด้วยกันทั้งนั้น

ร่างกายไม่ถือเป็นประมาณ

เอวเมว มนุสฺเสสุ ทหโร เจปิ ปญฺญวา

โส หิ ตตฺถ มหา โหติ เนว พาโล สรีรวาติ.

เกฬิสีลชาตกํ ทุติยํ.

ในหมู่มนุษย์ก็เหมือนกัน

แม้เด็กถ้ามีปัญญาก็เป็นผู้ใหญ่ได้

ส่วนคนพาลถึงจะมีร่างกายใหญ่โตก็เป็นผู้ใหญ่ไม่ได้

เกฬิสีลชาดกที่ ๒ จบ