๔. อุรคชาดก เล่ม ๒๗

อิธูรคานํ ปวโร ปวิฏฺโฐ

เสลสฺส วณฺเณน ปโมกฺขมิจฺฉํ

พฺรหฺมญฺจ วณฺณํ อปจายมาโน

พุภุกฺขิโต โน วิสหามิ (๑) โภตฺตุํ.

พญานาคผู้ประเสริฐกว่างูทั้งหลายต้องการจะพ้นจากข้าพเจ้า

จึงได้แปลงกายเป็นแก้วมณี เข้าไปอยู่ในผ้าเปลือกไม้นี้

ก็ข้าพเจ้าเป็นผู้มีความเคารพยำเกรงเพศอันประเสริฐของท่าน

ถึงจะหิวก็ไม่สามารถที่จะจับพญานาคตัวนั้นกินได้

(พระโพธิสัตว์ดาบสกล่าวชมเชยพญาครุฑว่า)

โส พฺรหฺมคุตฺโต จิรเมว ชีว

ทิพฺยา จ เต ปาตุภวนฺตุ ภกฺขา

โส (๑) พฺรหฺมวณฺณํ อปจายมาโน

พุภุกฺขิโต โน วิตราสิ โภตฺตุนฺติ.

อุรคชาตกํ จตุตฺถํ.

เธอนั้นเป็นผู้เคารพยำเกรงเพศอันประเสริฐ

ถึงจะหิวก็ไม่อาจที่จะคร่าพญานาคตัวนั้นมากินได้

ขอเธอนั้นจงเป็นผู้อันพรหมรักษาคุ้มครองแล้ว

จงดำรงชีวิตอยู่สิ้นกาลนาน

อนึ่ง ภักษาทิพย์จงปรากฏมีแก่เธอ

อุรคชาดกที่ ๔ จบ