๒. สูจิชาดก เล่ม ๒๗

อกกฺกสํ อผรุสํ ขรโธตํ สุปาสิยํ

สุขุมํ ติขิณคฺคญฺจ โก สูจึ เกตุมิจฺฉติ.

ใครต้องการจะซื้อเข็มที่ไม่ขรุขระ ไม่หยาบ ขัดด้วยหินแข็ง

มีรูร้อยด้ายเรียบร้อย เล่มเล็ก และปลายคมบ้าง

(ช่างทองโพธิสัตว์อธิบายเรื่องเข็มนั้นอีกว่า)

สุมชฺชญฺจ สุปาสญฺจ อนุปุพฺพํ สุวฏฺฏิตํ

ฆนฆาติมํ ปฏิถทฺธํ โก สูจึ เกตุมิจฺฉติ.

ใครต้องการจะซื้อเข็มที่เกลี้ยงเกลา มีรูร้อยด้ายเรียบร้อย

กลมกลึงตลอดเล่ม เจาะทะลุทั่งได้ และแข็งแกร่งบ้าง

(นางกุมาริกาพูดกับช่างทองโพธิสัตว์ว่า)

อิโตทานิ ปตายนฺต สูจิโย พฬิสานิ จ

โกยํ กมฺมารคามสฺมึ สูจึ วิกฺเกตุมิจฺฉติ.

เดี๋ยวนี้ เข็มและเบ็ดถูกนำออกไปจากหมู่บ้านนี้

นี่ใครกันต้องการจะขายเข็มในหมู่บ้านช่างทอง

อิโต สตฺถานิ คจฺฉนฺติ กมฺมนฺตา วิวิธา ปุถู

โกยํ กมฺมารคามสฺมึ สูจึ วิกฺเกตุมิจฺฉติ.

ศัสตราก็ออกไปจากหมู่บ้านนี้

การงานชนิดต่าง ๆ จำนวนมาก

ย่อมเป็นไปด้วยอุปกรณ์จากหมู่บ้านนี้

นี่ใครกันต้องการจะขายเข็มในหมู่บ้านช่างทอง

(ช่างทองโพธิสัตว์ฟังคำของนางกุมาริกานั้น จึงกล่าวว่า)

สูจึ กมฺมารคามสฺมึ วิกฺเกตพฺพา ปชานตา

อาจริยาว ชานนฺติ (๑) กมฺมํ สุกตทุกฺกฏํ.

คนที่ฉลาดรู้อยู่พึงมาขายเข็มในหมู่บ้านช่างเหล็ก

อาจารย์เท่านั้นจึงจะรู้ได้ว่า งานนั้นทำดีหรือไม่ดี

อิมญฺเจ (๑) เต ปิตา ภทฺเท สูจึ ชญฺญา มยา กตํ

ตยา จ มํ นิมนฺเตยฺย ยญฺจตฺถญฺญํ ฆเร ธนนฺติ.

สูจิชาตกํ ทุติยํ.

นางผู้เจริญ ถ้าบิดาของเธอรู้เรื่องเข็มเล่มนี้ที่ฉันทำแล้ว

จะต้องเชื้อเชิญฉันด้วยตัวเธอและทรัพย์สินอื่น ๆ ที่มีอยู่ในเรือนนี้

สูจิชาดกที่ ๒ จบ