๔. ภิงสจริยา เล่ม ๓๓

ปุนาปรํ ยทา โหมิ กาสีนํ ปุรวรุตฺตเม

ภคินี จ ภาตโร สตฺต นิพฺพตฺตา โสตฺถิเย กุเล ฯ

เอเตสํ ปุพฺพโช อาสึ หิริสุกฺกมุปาคโต

ภวํ ทิสฺวาน ภยโต เนกฺขมฺมาภิรโต อหํ ฯ

มาตาปิตูหิ ปหิตา สหายา เอกมานสา

กาเมหิ มํ นิมนฺเตนฺติ กุลวํสํ ธาเรหีติ ฯ

ยนฺเตสํ วจนํ วุตฺตํ คิหิธมฺเม สุขาวหํ

ตมฺเม อโหสิ กฐินํ ตตฺตผาลสมํ วิย ฯ

เต มํ ตทา อุกฺขิปนฺตํ ปุจฺฉึสุ ปตฺถิตํ มม

กึ ตฺวํ ปตฺถยสิ ๒ สมฺม ยทิ กาเม น ภุญฺชสิ ฯ

เตสาหํ เอวมวจํ อตฺตกาโม หิเตสินํ

นาหํ ปตฺเถมิ คิหิภาวํ เนกฺขมฺมาภิรโต อหํ ฯ

เต มยฺหํ วจนํ สุตฺวา ปิตุํ มาตุญฺจ สาวยุํ

มาตา ปิตา เอวมาหุ สพฺเพปิ ปพฺพชาม โภ ฯ

อุโภ มาตา ปิตา มยฺหํ ภคินี [๑] สตฺต ภาตโร

อมิตํ ธนํ ฉฑฺฑยิตฺวา ปาวิสิมฺหา มหาวนนฺติ ฯ

ภึสจริยํ จตุตฺถํ ฯ

๑ ม. ยุ. เทสฺสํ มหายสํ ฯ ๒ ม. ปตฺถยเส ฯ

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราอยู่ในพระนครกาสีอันประเสริฐสุดน้องหญิงชาย ๗ คน เกิดในตระกูลพราหมณ์มหาศาลเราเป็นพี่ใหญ่ของน้องหญิงชายเหล่านั้นประกอบด้วยหิริและธรรมขาว เราเห็นภพโดยความเป็นภัย จึงยินดีอย่างยิ่งในเนกขัมมะ พวกสหายร่วมใจของเรา ที่มารดาและบิดาส่งมาแล้วเชื้อเชิญเราด้วยกามทั้งหลายว่าเชิญท่านดำรงศ์สกุลเถิด คำใดที่สหายเหล่านั้นกล่าวแล้วเป็นเครื่องนำสุขมาให้ในธรรมของคฤหัสถ์ คำเหล่านั้นเป็นเหมือนคำหยาบเสมอด้วยผาลอันร้อน ได้มีแก่เรา ในกาลนั้น สหายเหล่านั้นได้ถามเราผู้ห้ามอยู่ถึงความปรารถนาของเราว่า ท่านปรารถนาอะไรเล่าเพื่อน ถ้าท่านไม่บริโภคกาม เราผู้ใคร่ประโยชน์แก่ตนได้กล่าวแก่สหายผู้แสวงหาประโยชน์เหล่านั้นว่า เราไม่ปรารถนาความเป็นคฤหัสถ์ เรายินดีอย่างยิ่งในเนกขัมมะสหายเหล่านั้นฟังคำเราแล้วได้บอกแก่มารดาและบิดา มารดาและบิดาได้กล่าวอย่างนี้ว่า แม้ว่าเราทั้งสองจะบวช พ่อเรา มารดาบิดาทั้งสอง และน้องหญิงชายทั้ง ๗ ของเราสละทิ้งทรัพย์นับไม่ถ้วน เข้าไปยังป่าใหญ่ ฉะนี้แล.

จบภิงสจริยา ๔