๑๔. เอกราชจริยา เล่ม ๓๓

ปุนาปรํ ยทา โหมิ เอกราชาติ วิสฺสุโต

ปรมํ สีลํ อธิฏฺฐาย ปสาสามิ มหามหึ ฯ

ทส กุสลกมฺมปเถ วตฺตามิ อนวเสสโต

จตูหิ สงฺคหวตฺถูหิ สงฺคณฺหามิ มหาชนํ ฯ

เอวํ เม อปฺปมตฺตสฺส อิธ โลเก ปรตฺถ จ

ทพฺพเสโน อุปาคนฺตฺวา อจฺฉินฺทนฺโต ปุรํ มม ฯ

ราชูปชีเว นิคเม สพลฏฺเฐ สรฏฺฐเก

สพฺพํ หตฺถคตํ กตฺวา กาสุยา นิกฺขณี มมํ ฯ

อมจฺจมณฺฑลํ รชฺชํ ผีตํ อนฺเตปุรํ มม

อจฺฉินฺทิตฺวาน คหิตํ ปิยปุตฺตํว ปสฺสหํ

เมตฺตาย เม สโม นตฺถิ เอสา เม เมตฺตาปารมีติ ฯ

เอกราชจริยํ จุทฺทสมํ ฯ

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นพระราชา ปรากฏพระนามว่าเอกราชในกาลนั้น เราอธิษฐานศีลอันบริสุทธิ์ยิ่งปกครองแผ่นดินใหญ่สมาทานกุศลกรรมบถ ๑๐ ประการประพฤติโดยไม่มีเศษ สงเคราะห์มหาชนด้วยสังคหวัตถุ ๔ ประการ เมื่อเราเป็นผู้ไม่ประมาทในประโยชน์โลกนี้และโลกหน้า ด้วยอาการอย่างนี้ พระเจ้าโกศลพระนามว่าทัพพเสนะ ยกกองทัพมาชิงเอาพระนครเราได้ ทรงทำข้าราชการ ชาวนิคม พร้อมด้วยทหาร ชาวชนบทให้อยู่ในเงื้อมพระหัตถ์ทั้งหมดแล้ว ตรัสสั่งให้ฝังเราเสียในหลุม เราเห็นพระเจ้าทัพพเสนะกับหมู่อำมาตย์ ชิงเอาราชสมบัติอันมั่งคั่งภายในพระนครของเรา เหมือนบุตรสุดที่รัก ฉะนั้น ผู้เสมอด้วยเมตตาของเราไม่มีนี้เป็นเมตตาบารมีของเรา ฉะนี้แล.

จบเอกราชจริยาที่ ๑๕