พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · จริยาปิฎก
๘. สัจจสวหยปัณฑิตจริยา เล่ม ๓๓
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒๘/๓๖ ในจริยาปิฎกมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
อฏฺฐมํ สจฺจสวฺหยปณฺฑิตจริยํ
สัจจสวหยปัณฑิตจริยาที่ ๘
ว่าด้วยจริยาวัตรของสัจจดาบส
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก สัจจสวหยปัณฑิตจริยา (ฉบับหลวง เล่ม ๓๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๓)
บาลี (สยามรัฐ)
ปุนาปรํ ยทา โหมิ ตาปโส สจฺจสวฺหโย
สจฺเจน โลกํ ปาเลสึ สมคฺคํ ชนมกาสหนฺติ ฯ
สจฺจสวฺหยปณฺฑิตจริยํ อฏฺฐมํ ฯ
๑ ม. เม ฯ ๒ ม. สุสุมาเรน ฯ ยุ. สํสุมาเรน ฯ ๓ ม. วตึ ฯ ยุ. วทิ ฯ
ฉบับหลวง
อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นดาบสปรากฏ นามว่าสัจจะ เรารักษาสัตว์โลกไว้ด้วยคำสัจ ได้ทำหมู่ชนให้สามัคคีกัน ฉะนี้แล.
จบสัจจสวหยปัณฑิตจริยาที่ ๘
จบ ๘. สัจจสวหยปัณฑิตจริยา