arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · จริยาปิฎก

๘. สัจจสวหยปัณฑิตจริยา เล่ม ๓๓

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒๘/๓๖ ในจริยาปิฎกมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

อฏฺฐมํ สจฺจสวฺหยปณฺฑิตจริยํ

สัจจสวหยปัณฑิตจริยาที่ ๘

ว่าด้วยจริยาวัตรของสัจจดาบส

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก สัจจสวหยปัณฑิตจริยา (ฉบับหลวง เล่ม ๓๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๓)

บาลี (สยามรัฐ)

ปุนาปรํ ยทา โหมิ ตาปโส สจฺจสวฺหโย

สจฺเจน โลกํ ปาเลสึ สมคฺคํ ชนมกาสหนฺติ ฯ

สจฺจสวฺหยปณฺฑิตจริยํ อฏฺฐมํ ฯ

๑ ม. เม ฯ ๒ ม. สุสุมาเรน ฯ ยุ. สํสุมาเรน ฯ ๓ ม. วตึ ฯ ยุ. วทิ ฯ

ฉบับหลวง

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นดาบสปรากฏ นามว่าสัจจะ เรารักษาสัตว์โลกไว้ด้วยคำสัจ ได้ทำหมู่ชนให้สามัคคีกัน ฉะนี้แล.

จบสัจจสวหยปัณฑิตจริยาที่ ๘

จบ ๘. สัจจสวหยปัณฑิตจริยา