๕. มหาโควินทจริยา เล่ม ๓๓

ปุนาปรํ ยทา โหมิ สตฺตราชปุโรหิโต

ปูชิโต นรเทเวหิ มหาโควินฺทพฺราหฺมโณ ฯ

ตทาหํ สตฺตรชฺเชสุ ยํ เม อาสิ อุปายนํ

เตน เทมิ มหาทานํ อกฺโขภํ ๒ สาครูปมํ ฯ

น เม เทสฺสํ ธนธญฺญํ นปิ นตฺถิ นิจโย มยิ

สพฺพญฺญุตํ ปิยํ มยฺหํ ตสฺมา เทมิ วรํ ธนนฺติ ฯ

มหาโควินฺทจริยํ ปญฺจมํ ฯ

๑ ม. ยุ. นปิ ฯ ๒ ม. อกฺโขพฺภํ ฯ

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นพราหมณ์นามว่ามหาโควินท์เป็นปุโรหิตของพระราชา ๗ พระองค์ อันนรชนและเทวดาบูชา ในกาลนั้น เครื่องบรรณาการอันใดในราชอาณาจักรทั้ง ๗ ได้มีแล้วแก่เรา เราได้ให้มหาทานร้อยล้านแสนโกฏิเปรียบด้วยสาครด้วยบรรณาการนั้น เราจะเกลียดทรัพย์และข้าวเปลือกก็หามิได้ และเราจะไม่มีการสั่งสมก็หามิได้ แต่พระสัพพัญญุตญาณเป็นที่รักของเรา ฉะนั้น เราจึงให้ทานอย่างประเสริฐ ฉะนี้แล.

จบมหาโควินทจริยาที่ ๕