๔. ภิงสจริยา เล่ม ๓๓

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราอยู่ในกรุงกาสี

ซึ่งประเสริฐสุด มีน้องหญิงชาย ๗ คน

เกิดในตระกูลโสตถิยพราหมณ์

เราเป็นพี่ของน้องหญิงชายเหล่านั้น

ประกอบด้วยหิริและธรรมฝ่ายขาว

เราเห็นภพโดยความเป็นภัย

จึงยินดีอย่างยิ่งในการออกบวช

พวกสหายร่วมใจของเรา ที่มารดาและบิดาส่งมาแล้ว

เชื้อเชิญเราด้วยกามทั้งหลายว่า เชิญท่านดำรงสกุลเถิด

คำใดที่สหายเหล่านั้นกล่าวแล้ว

เป็นเครื่องนำสุขมาให้ในธรรมของคฤหัสถ์

คำนั้นเป็นเหมือนคำหยาบ เสมอด้วยผาลไถที่ร้อนสำหรับเรา

ครั้งนั้น เราปฏิเสธอยู่

สหายเหล่านั้นได้ถามถึงความปรารถนาของเราว่า

ท่านปรารถนาอะไรเล่าเพื่อน

ถ้าท่านไม่บริโภคกาม

เราผู้ใคร่ประโยชน์แก่ตน ได้กล่าวแก่สหาย

ผู้แสวงหาประโยชน์เหล่านั้นว่า

เราไม่ปรารถนาความเป็นคฤหัสถ์

เรายินดีอย่างยิ่งในการออกบวช

สหายเหล่านั้นฟังคำเราแล้ว

ได้บอกแก่มารดาและบิดา

มารดาและบิดาได้กล่าวอย่างนี้ว่า

พ่อผู้เจริญ แม้เราทั้ง ๒ ก็จะบวช

มารดาและบิดาของเราทั้ง ๒

และน้องหญิงชายทั้ง ๗ ของเรา

ละทิ้งทรัพย์นับไม่ถ้วน

แล้วเข้าไปยังป่าใหญ่ ฉะนี้แล

ภิงสจริยาที่ ๔ จบ