๗. จันทกุมารจริยา เล่ม ๓๓

ปุนาปรํ ยทา โหมิ เอกราชสฺส อตฺรโช

นคเร ปุปฺผวติยา กุมาโร จนฺทสวฺหโย ฯ

ตทาหํ ยชนา มุตฺโต นิกฺขนฺโต ยญฺญวา ๑ ตโต

สํเวคํ ชนยิตฺวาน มหาทานํ ปวตฺตยึ ฯ

นาหํ ปิวามิ ขาทามิ นปิ ภุญฺชามิ โภชนํ

ทกฺขิเณยฺเย ๒ อทตฺวาน อปิ ฉปฺปญฺจ รตฺติโย ฯ

ยถาปิ วาณิโช นาม กตฺวาน ภณฺฑสญฺจยํ

ยตฺถ ลาโภ มหา โหติ ตตฺถ ๓ ตํ หรติ ภณฺฑกํ ฯ

ตเถว สกภุตฺตํปิ ๓ ปเร ทินฺนํ มหปฺผลํ

ตสฺมา ปรสฺส ทาตพฺพํ สตภาโค ภวิสฺสติ ฯ

เอตมตฺถวสํ ญตฺวา เทมิ ทานํ ภวาภเว

น ปฏิกฺกมามิ ทานโต สมฺโพธิมนุปตฺติยาติ ฯ

จนฺทกุมารจริยํ สตฺตมํ ฯ

๑ ยุ. ... นรนารินํ ฯ

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นโอรสของพระเจ้าเอกราชมีนามว่าจันทกุมาร อยู่ในพระนครปุบผวดี ในกาลนั้นเราพ้นจากการบูชายัญแล้ว ออกไปจากที่บวงสรวงนั้นยังความสังเวชให้เกิดขึ้น แล้วยังมหาทานให้เป็นไป เราไม่ให้ทานแก่ทักขิเณยยบุคคลแล้วย่อมไม่ดื่มน้ำ ไม่เคี้ยวของเคี้ยว และไม่บริโภคโภชนะ ๕-๖ ราตรีบ้างเปรียบเหมือนพ่อค้า รวบรวมสินค้าไว้แล้ว ในที่ใดจะมีลาภมาก(ได้กำไรมาก) ก็นำสินค้าไปในที่นั้น ฉันใดแม้อาหารของตนที่เราให้แล้วแก่คนอื่น มีกำลังมาก (มากมาย) ฉันนั้น (สิ่งของที่เราให้ผู้อื่น มีกำลังมากกว่าสิ่งของที่ตนใช้เอง ฉันนั้น) เพราะฉะนั้น พานที่เราให้ผู้อื่นจักเป็นส่วนร้อย เรารู้อำนาจประโยชน์นี้ จึงให้ทานในภพน้อยภพใหญ่ เราไม่ถอยกลับ (ไม่ท้อถอย) จากการให้ทานเพื่อบรรลุสัมโพธิญาณ ฉะนี้แล.

จบจันทกุมารจริยาที่ ๗