๘. ธรรมเทวปุตตจริยา เล่ม ๓๓

ปุนาปรํ ยทา โหมิ มเหสกฺโข ๑ มหิทฺธิโก

ธมฺโม นาม มหายกฺโข สพฺพโลกานุกมฺปโก ฯ

ทส กุสลกมฺมปเถ สมาทเปนฺโต มหาชนํ

จรามิ คามนิคมํ สมิตฺโต สปริชโน ฯ

ปาโป กทริโย ยกฺโข ทีเปนฺโต ทส ปาปเก

โสเปตฺถ มหิยา จรติ สมิตฺโต สปริชโน ฯ

ธมฺมวาที อธมฺโม จ อุโภ ปจฺจนิกา มยํ

ธุเร ธุรํ ฆฏยนฺตา สมิมฺหา ปฏิปเถ อุโภ ฯ

กลโห วตฺตตี เภสฺมา ๑ กลฺยาณปาปกสฺส จ

มคฺคา อุกฺกมนตฺถาย ๒ มหายุทฺโธ อุปฏฺฐิโต ฯ

ยทิหนฺตสฺส ปกุปฺเปยฺยํ ยทิ ภินฺเท ตโปคุณํ

สห ปริชนนฺตสฺส รชภูตํ กเรยฺยหํ ฯ

อปิจาหํ สีลรกฺขาย นิพฺพาเปตฺวาน มานสํ

สห ชเนนุกฺกมิตฺวา ๓ ปถํ ปาปสฺสทาสหํ ฯ

สห ปถโต อุกฺกนฺเต ๔ กตฺวา จิตฺตสฺส นิพฺพุตึ

วิวรํ อทาสิ ปฐวี ปาปยกฺขสฺส ตาวเทติ ฯ

ธมฺมเทวปุตฺตจริยํ อฏฺฐมํ ฯ

๑ ม. มหาปกฺโข ฯ ยุ. มหายกฺโข ฯ

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นเทพบุตรชื่อว่าธัมโม มีอานุภาพมากมีฤทธิ์มาก บริวารมากเป็นผู้อนุเคราะห์แก่โลกทั้งปวง เราชักชวนให้มหาชนสมาทานกุศลกรรมบถ ๑๐ ประการ เที่ยวไปยังบ้านและนิคมมีมิตรสหาย มีบริวารชน ในกาลนั้น เทพบุตรลามก เป็นผู้ตระหนี่แสดงอกุศลกรรมบถ ๑๐ ประการ แม้เทพบุตรนั้น ก็เที่ยวไปในแผ่นดินนี้ มีมิตรสหาย มีบริวารชน เราทั้งสอง คือ ธรรมวาทีเทพบุตรและอธรรมวาทีเทพบุตร เป็นข้าศึกแก่กัน เราทั้งสองนั่งรถสวนทางกันมา ชนรถของกันและกันที่แอกรถ การทะเลาะวิวาทอันพึงกลัวย่อมเป็นไปแก่เทพบุตรทั้งสองผู้ประกอบด้วยกัลยาณธรรมและบาปธรรม มหาสงครามปรากฏแล้ว เพื่อต้องการจะให้กันและกันหลีกทาง ถ้าเราพึงโกรธเคืองอธรรมเทพบุตรนั้น ถ้าเราพึงทำลายตบะคุณเราพึงทำอธรรมเทพบุตรนั้นพร้อมทั้งบริวารให้เป็นดุจธุลีได้แต่เพื่อจะรักษาศีลไว้ เราจึงระงับความปรารถนาแห่งใจเสียพร้อมทั้งบริษัท ได้หลีกทางให้แก่อธรรมวาทีเทพบุตร พร้อมกับเมื่อเราหลีกจากทาง ทำการระงับจิตได้ แผ่นดินได้ให้ช่องแก่อธรรมเทพบุตรในขณะนั้น ฉะนี้แล.

จบธรรมเทวปุตตจริยาที่ ๘