๕. โสณนันทปัณฑิตจริยา เล่ม ๓๓

ปุนาปรํ ยทา โหมิ นคเร พฺรหฺมวทฺธเน

ตตฺถ กุลวเร เสฏฺเฐ มหาสาเล อชายิหํ ฯ

ตทาสึ ๒ โลกํ ทิสฺวาน อนฺธภูตํ ๓ ตโมตฺถตํ

จิตฺตํ ภวโต ปฏิกุฏติ ตุตฺตเวคหตํ วิย ฯ

ทิสฺวาน วิวิธํ ปาปํ เอวํ จินฺเตสหํ ตทา

กทาหํ เคหา นิกฺขมฺม ปวิสิสฺสามิ กานนํ ฯ

ตทาปิ มํ นิมนฺตึสุ กามโภเคหิ ญาตโย

เตสํปิ ฉนฺทมาจิกฺขึ มา นิมนฺเตถ เตหิ มํ ฯ

โย เม กนิฏฺฐโก ภาตา นนฺโท นามาสิ ปณฺฑิโต

โสปิ มํ อนุสิกฺขนฺโต ปพฺพชฺชํ สมโรจสิ ๔ ฯ

อหํ โสโณ จ นนฺโท จ อุโภ มาตา ปิตา มม

ตทาปิ โภเค ฉฑฺเฑตฺวา ปาวิสิมฺหา มหาวนนฺติ ฯ

โสณนนฺทปณฺฑิตจริยํ ปญฺจมํ ฯ

๑ ม. ยุ. จ ฯ ๒ ม. ยุ. ตทาปิ ฯ ๓ ม. อนฺธีภูตํ ฯ ๔ ม. ยุ. สมโรจยิ ฯ

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเกิดในตระกูลมหาศาลอันประเสริฐสุดอยู่ในพระนครพรหมวัทธนะ ในกาลนั้น เราเห็นสัตว์โลกเป็นผู้ถูกความมืดครอบงำ จิตของเราเบื่อหน่ายจากภพ เหมือนช้างถูกสับด้วยขอสลดใจ ฉะนั้น เราเห็นความลามกต่างๆ อย่างนี้ จึงคิดอย่างนี้ในกาลนั้นว่าเมื่อไร เราจึงจะออกไปจากเรือนแล้วเข้าป่าได้ แม้ในกาลนั้น พวกญาติก็เชื้อเชิญเราด้วยกามโภคะทั้งหลาย เราได้บอกความพอใจแม้แก่เขาเหล่านั้นว่า อย่าเชื้อเชิญเราด้วยสิ่งเหล่านั้นเลยน้องชายของเราเป็นบัณฑิตชื่อว่านันทะ แม้เขาก็ศึกษาตามเราชอบใจบรรพชา แม้ในกาลนั้น เราคือโสณบัณฑิต นันทบัณฑิต และมารดาบิดาทั้งสองของเราก็ละทิ้งโภคสมบัติทั้งหลายแล้วเข้าป่าใหญ่ ฉะนี้แล.

จบโสณนันทปัณฑิตจริยาที่ ๕