๗. กปิลราชจริยา เล่ม ๓๓

ยทา อหํ กปิ อาสึ นทีกูเล ทรีสเย

ปีฬิโต สสสุมาเรน ๒ คมนํ น ลภามหํ ฯ

ยโมฺหกาเส อหํ ฐตฺวา โอรา ปรํ ปตามหํ

ตตฺถจฺฉิ สตฺตุวธโก กุมฺภิโล ลุทฺธทสฺสโน ฯ

โส มํ อสํสิ เอหีติ อหมฺเปมีติ ตํ วทึ ๓

ตสฺส มตฺถกมกฺกมฺม ปรกูเล ปติฏฺฐหึ ฯ

น ตสฺสาลิกํ ภณิตํ ยถา วาจํ อกาสหํ

สจฺเจน เม สโม นตฺถิ เอสา เม สจฺจปารมีติ ฯ

กปิลราชจริยํ สตฺตมํ ฯ

ในกาลเมื่อเราเป็นพระยาวานร อยู่ ณ ซอกเขาใกล้ฝั่งแม่น้ำ ในกาลนั้น เราถูกจรเข้เบียดเบียนไปไม่ได้ เรายืนอยู่ ณ โอกาสใด โดดจากฝั่งนี้ไปยังฝั่งโน้น จรเข้มันเป็นสัตว์ดุร้าย แสดงความน่ากลัวอยู่ ณ โอกาสนั้น จรเข้นั้นกล่าวกะเราว่า มาเถิด แม้เรากล่าวกะจรเข้นั้นว่า จะมาเราโดดลงเหยียบศีรษะจรเข้นั้นแล้ว โดดไปยืนอยู่ที่ฝั่งโน้น เรามิได้ทำตามคำของจรเข้ที่กล่าวหลอกลวงนั้นหามิได้ผู้เสมอด้วยคำสัตย์ของเราไม่มี นี้เป็นสัจจบารมีของเรา ฉะนี้แล.

จบกปิลราชจริยาที่ ๗