พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๘
๔. สุยามนเถรคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๑๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในวรรคที่ ๘มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๘ สุยามนเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๕๓–๓๕๓
๓. มาณวเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับการออกบวช
นัยว่า ท่านพระมาณวเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๒๑๐}[๗๓] ฉันเห็นคนแก่ คนเจ็บ และคนที่ตายตามอายุขัยแล้ว จึงได้ละกามคุณอันรื่นรมย์ใจออกมาบวชแล้ว
๔. สุยามนเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับพระดี
นัยว่า ท่านพระสุยามนเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๒๑๑}[๗๔] ความพอใจในกาม ความพยาบาท ความหดหู่และเคลิบเคลิ้ม ความฟุ้งซ่าน และความสงสัยย่อมไม่มีแก่ภิกษุโดยประการทั้งปวง
๕. สุสารทเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับการพบเห็นคนดี
นัยว่า ท่านพระสุสารทเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๒๑๒}[๗๕] การได้พบเห็นสัตบุรุษทั้งหลายผู้เพียบพร้อมด้วยศีลาทิคุณ ย่อมยังประโยชน์ให้สำเร็จ เป็นเหตุตัดความสงสัยเสียได้ ทำความรู้ให้เจริญงอกงาม แม้คนพาลสัตบุรุษทั้งหลาย
จบ ๔. สุยามนเถรคาถา