arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๘

๖. ปิยัญชหเถรคาถา เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๑๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในวรรคที่ ๘มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

๖. ปิยญฺชหตฺเถรคาถา

๖. ปิยัญชหเถรคาถา

ภาษิตของพระปิยัญชหเถระ

ทราบว่า ท่านพระปิยัญชหเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๘ ปิยัญชหเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๗๗–๒๗๗ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๓๑–๓๓๑

บาลี (มหาจุฬาฯ)

อุปฺปตนฺเตสุ นิปเต นิปตนฺเตสุ อุปฺปเต

วเส อวสมาเนสุ รมมาเนสุ โน รเมติ.

ปิยญฺชโห เถโร.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เมื่อเหล่าสัตว์หยิ่งผยองด้วยมานะเป็นต้น

พึงประพฤตินอบน้อมถ่อมตน

เมื่อเหล่าสัตว์ลดหย่อนความเพียรพยายาม

พึงช่วยเขาให้ตั้งอยู่ในความเพียรพยายาม

เมื่อเหล่าสัตว์อยู่อย่างผู้ไม่ประพฤติพรหมจรรย์

ก็พึงประพฤติพรหมจรรย์เสียเอง

เมื่อเหล่าสัตว์ยินดีในกามคุณ ตนก็ไม่พึงยินดี

จบ ๖. ปิยัญชหเถรคาถา