arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๕

๙. รามเณยยกเถรคาถา เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๘๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในวรรคที่ ๕มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

_______

๙. รามเณยฺยกตฺเถรคาถา

๙. รามเณยยกเถรคาถา

ภาษิตของรามเณยยกเถระ

ทราบว่า ท่านพระรามเณยยกเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๕ รามเณยยกเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๗๐–๒๗๐ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๒๑–๓๒๑

บาลี (มหาจุฬาฯ)

วิหวิหาภินทิเต (๑) สิปฺปิกาภิรุเตหิ จ

น เม ตํ ผนฺทติ จิตฺตํ เอกตฺตนิรตํ (๒) หิ เมติ.

รามเณยฺยโก เถโร.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ฉ.ม. จิหกิหาภินทิเต
  2. ๒ก. เอกตฺตํ นิรตํ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เจ้ามารร้ายเอ๋ย จิตของเรานั้นไม่หวั่นไหว

ในเพราะเสียงจ้อกแจ้กของฝูงนกกระจาบและเสียงกู่ก้องของฝูงลิง

เพราะจิตของเรายินดีในเอกัคคตารมณ์

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑มีอารมณ์เดียว (ขุ.เถร.อ. ๑/๔๙/๑๘๘)

จบ ๙. รามเณยยกเถรคาถา