arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๑

๖. สีตวนิยเถรคาถา เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๔๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๑ ในวรรคที่ ๑มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

_______

๖. สีตวนิยตฺเถรคาถา

๖. สีตวนิยเถรคาถา

ภาษิตของพระสีตวนิยเถระ

ทราบว่า ท่านพระสีตวนิยเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๑ สีตวนิยเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๕๙–๒๖๐ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๐๕–๓๐๕

บาลี (มหาจุฬาฯ)

โย สีตวนํ อุปคา ภิกฺขุ

เอโก สนฺตุสิโต สมาหิตตฺโต

วิชิตาวี อเปตโลมหํโส

รกฺขํ กายคตาสตึ ธิติมาติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สีตวนิโย เถโร คาถํ อภาสิตฺถาติ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ภิกษุผู้เข้าไปสู่ป่าสีตวันแล้ว

ย่อมเป็นผู้โดดเดี่ยว สันโดษ มีจิตตั้งมั่น

ชนะกิเลสได้แล้ว ปราศจากความขนพองสยองเกล้า

มีปัญญา เจริญกายคตาสติ

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑กำหนดกายเป็นอารมณ์ (ขุ.เถร.อ. ๑/๖/๖๙)

จบ ๖. สีตวนิยเถรคาถา