๙. สตปัตตชาดก เล่ม ๒๗

๙. สตปัตตชาดก (๒๗๙)

ว่าด้วยมาณพสำคัญนกกระไนผิด

(พระบรมศาสดาทรงเล่าชาดกเรื่องนี้แล้วตรัสว่า)

{๔๓๖} [๔๓๖]นางสุนัขจิ้งจอกผู้เที่ยวอยู่ในป่าตามทางมีความประสงค์ดี จึง แสดงความประสงค์ดีนั้น แต่มาณพกลับสำคัญผิดว่าเป็นผู้ประสงค์ร้าย ส่วนนกกระไนผู้ประสงค์ร้าย กลับสำคัญไปว่า เป็นผู้ประสงค์ดี ฉันใด{๔๓๗} [๔๓๗] บุคคลบางคนในโลกนี้ก็เป็นเช่นนั้นเมื่อผู้หวังประโยชน์พูดแนะนำ กลับถือเอาโดยไม่เคารพ

{๔๓๘} [๔๓๘] แต่ผู้ใดสรรเสริญเขาหรือยกย่องเขาเพราะกลัวภัย เขากลับ สำคัญไปว่าผู้นั้นเป็นมิตรแท้ เหมือนมาณพสำคัญนกกระไน ผิดไปฉะนั้น

๑๐. ปูฏทูสกชาดก (๒๘๐)

ว่าด้วยลิงผู้ชอบทำลายห่อใบไม้

(พราหมณ์โพธิสัตว์กล่าวกะลิงจ่าฝูงว่า)

{๔๓๙} [๔๓๙] พญาเนี้อเห็นจะฉลาดในการทำห่อใบไม้เป็นแน่ ดังนั้น จึงได้รื้อห่อใบไม้เสีย คงจะทำห่อใบไม้อย่างอื่นให้ดีกว่าเก่าเป็นมั่นคง