๗. ลาภครหิกชาดก เล่ม ๒๗

นานุมฺมตฺโต นาปิสุโณ นานโฏ นากุตูหโล

มูเฬฺหสุ ลภเต ลาภํ เอสา เต อนุสาสนี.

ไม่บ้าก็ทำเป็นเหมือนคนบ้า

ไม่ใช่คนส่อเสียดก็ทำเป็นเหมือนคนส่อเสียด

ไม่ใช่นักฟ้อนรำก็ทำเป็นเหมือนนักฟ้อนรำ

ไม่ตื่นข่าวก็ทำเป็นเหมือนตื่นข่าว

ย่อมได้ลาภในบุคคลที่ลุ่มหลงงมงาย

นี้เป็นคำสอนสำหรับเธอ

(ลูกศิษย์ได้ฟังคำของอาจารย์แล้ว จึงติเตียนลาภว่า)

ธิรตฺถุ ตํ ยสลาภํ ธนลาภญฺจ พฺราหฺมณ

ยา วุตฺติ วินิปาเตน อธมฺมจริยาย (๑) วา.

พราหมณ์ น่าติเตียนการได้ยศ

และการได้ทรัพย์สำหรับเลี้ยงชีวิต

ซึ่งเป็นเหตุให้ประสบความพินาศ

หรือประพฤติไม่เป็นธรรม

อปิ เจ ปตฺตมาทาย อนาคาโร ปริพฺพเช

เอสาว ชีวิกา เสยฺโย ยา จาธมฺเมน เอสนาติ.

ลาภครหชาตกํ สตฺตมํ.

ถึงแม้เราจะเป็นนักบวชถือบาตรเลี้ยงชีพ

การเลี้ยงชีพเช่นนั้นแหละยังดีกว่าการแสวงหาโดยไม่ชอบธรรม

ลาภครหชาดกที่ ๗ จบ