๖. สาลุกชาดก เล่ม ๒๗

มา สาลูกสฺส ปิหยิ อาตุรนฺนานิ ภุญฺชติ

อปฺโปสฺสุกฺโก ภุสํ ขาท เอตํ ทีฆายุลกฺขณํ.

เจ้าอย่าปรารถนาเป็นเช่นสุกรสาลูกะเลย

เพราะสุกรสาลูกะนี้กินอาหารที่ทำให้เดือดร้อน

เจ้าอย่าทะเยอทะยานไปนัก จงกินต้นข้าวลีบเถิด

นั่นเป็นเหตุแห่งความเป็นผู้มีอายุยืน

อิทานิ โส อิธาคนฺตฺวา อติถี ยุตฺตเสวโก

อถ ทกฺขสิ สาลุกํ สยนฺตํ มุสลุตฺตรํ.

j[๑๐๘] วิกนฺตํ (๑) สูกรํ ทิสฺวา สยนฺตํ มุสลุตฺตรํ

ชรคฺควา วิจินฺเตสุํ (๒) วรมฺหากํ ภุสามิวาติ.

สาลูกชาตกํ ฉฏฺฐํ.

อีกไม่นานนัก ข้าราชสำนักพร้อมกับบริวารนั้นจะเป็นแขกมาที่นี้

ตอนนั้นเจ้าจะเห็นสุกรสาลูกะถูกตีด้วยสากนอนตายอยู่

(พระศาสดาตรัสพระคาถานี้ว่า)

ครั้นเห็นสุกรสาลูกะถูกฆ่าด้วยสากนอนตายถูกชำแหละอยู่

โคแก่ทั้ง ๒ ได้คิดว่า ต้นข้าวลีบของพวกเราเท่านั้นประเสริฐที่สุด

สาลูกชาดกที่ ๖ จบ