๒. อัฏฐสัททชาดก เล่ม ๒๗

๒. อัฏฐสัททชาดก (๔๑๘)

ว่าด้วยพระโพธิสัตว์ทำนายเสียง ๘ อย่าง

(พระดาบสโพธิสัตว์กำหนดรู้เสียงที่พระเจ้าพรหมทัตทรงสดับทั้ง ๘ เสียงด้วยญาณ จึงกราบทูลถึงเสียง ๘ เสียง คือ เสียงนกยางว่า)

{๑๑๒๙} [๑๑๕๐] สระโบกขรณีเป็นมงคลนี้ แต่ก่อนเป็นสระที่ลึก มีนํ้ามาก ปลา ก็มาก เป็นที่อยู่อาศัยของพญานกยาง เป็นที่อยู่แห่งบิดาของเรา บัดนี้นํ้าแห้งขอด วันนี้ถึงพวกเราจะพากันเลี้ยงชีพด้วยกบ จะถูกความหิวบีบคั้นถึงเพียงนี้ ก็จะไม่ทิ้งที่อยู่ไป(เสียงกาว่า)

{๑๑๓๐} [๑๑๕๑] ใครจะทำลายนัยน์ตาข้างที่สองของนายพันธุระผู้มีอาวุธในมือให้แตกได้ ใครจักทำลูกของเรา รังของเรา และตัวเราให้มีความสวัสดีได้

(เสียงแมลงภู่ว่า)

{๑๑๓๑} [๑๑๕๒] ดูก่อนมหาบพิตร เส้นสายของกระพี้ไม้นั้นมีอยู่เท่าใด กระพี้ไม้ ทั้งหมดถูกแมลงภู่เจาะกินสิ้นแล้วเท่านั้น แมลงภู่หมดอาหาร แล้วย่อมไม่ยินดีในไม้แก่น

(เสียงนกดุเหว่าว่า)

{๑๑๓๒} [๑๑๕๓] ไฉนหนอ เราจึงจะจากที่นี่ไปให้พ้นจากราชนิเวศน์เสียได้ มีรัง เป็นของตัวเองที่กิ่งต้นไม้ซึ่งบานสะพรั่ง ทำตัวให้เพลิดเพลิน

(เสียงเนื้อว่า)

{๑๑๓๓} [๑๑๕๔] ไฉนหนอ เราจึงจะจากที่นี่ไปให้พ้นจากราชนิเวศน์เสียได้ จัก นำหน้าฝูงไปดื่มนํ้าที่ดีเลิศได้

(เสียงลิงว่า)

{๑๑๓๔} [๑๑๕๕] ลิงนั้นรำพันว่า‘นายพรานภรตะชาวพาหิกรัฐนำข้าพเจ้าผู้ มัวเมาด้วยกามผู้กำหนัดหมกมุ่นอยู่ในกามมาแล้วข้าแต่ ท่านผู้เจริญ ขอท่านจงบอกเขาให้ปล่อยข้าพเจ้าไปด้วยเถิด’(เสียงกินนรว่า)

{๑๑๓๕} [๑๑๕๖] เมื่อความมืดตื้อปรากฏบนยอดเขาแหลม นางกินนรีนั้นได้เตือน ข้าพเจ้าด้วยคำอันไพเราะอ่อนหวานว่า‘อย่าจรดเท้าลงบนแง่หิน’(เสียงพระปัจเจกพุทธเจ้าว่า)

{๑๑๓๖} [๑๑๕๗] เราเห็นนิพพานอันเป็นที่สิ้นชาติ ไม่ต้องเวียนมาเกิดในครรภ์ อีกต่อไปโดยไม่ต้องสงสัย ความเกิดของเราครั้งนี้เป็นชาติสุดท้าย การเกิดในครรภ์ก็เป็นครั้งสุดท้าย การเวียนว่ายตายเกิดในภพ ชาติต่อไปของเราสิ้นสุดลงแล้ว

๓. สุลสาชาดก (๔๑๙)

ว่าด้วยผู้รอบรู้เหตุผลย่อมรอดพ้นศัตรู

(นางสุลสากล่าวกะสามีโจรผู้คิดจะฆ่าตนว่า)

{๑๑๓๗} [๑๑๕๘] สร้อยคอทองคำเส้นนี้ แก้วมุกดา แก้วไพฑูรย์อีกมาก ท่าน จงขนไปทั้งหมด ขอความเจริญจงมีแก่ท่าน และจงเรียกฉัน ว่าเป็นทาสีเถิด