๑. สังกัปปราคชาดก เล่ม ๒๗

สงฺกปฺปราคโธเตน วิตกฺกนิสิเตน จ

เนวาลงฺกตภเทฺรน ๑ (น) อุสุการกเตน จ ฯ

อาตมภาพอันลูกศรที่อาบด้วยราคะดำริ อาศัยกามวิตก อันนายช่างศรไม่ได้ตกแต่งขัดเกลาและเหลาเสี้ยม แทงเข้าแล้ว.

น กณฺณายตมุตฺเตน นปิ ๒ โมรุปเสวินา

เตนมฺหิ หทเย วิทฺโธ สพฺพงฺคปริทาหินา ฯ

อาตมภาพมิได้ถูกลูกศรที่เขายกคันขึ้นยิงมา หรือที่ติดพู่หางนกยูงเสียบแทงเลย แต่อาตมภาพถูกลูกศร คือ กิเลสเครื่องเผาอวัยวะทั้งปวงให้เร่าร้อน เสียบแทงที่หทัย.

อาเวธญฺจ น ปสฺสามิ ยโต รุหิรมสฺสเว

ยาว อโยนิโส จิตฺตํ สยํ เม ทุกฺขมาภตนฺติ ฯ

สงฺกปฺปราคชาตกํ ปฐมํ ฯ

แต่อาตมภาพไม่เห็นรอยแผล ไม่เห็นโลหิตไหลออกจากรอยแผลนั้นจิตที่ไม่มีอุบายอันแยบคาย ถูกลูกศรตรึงไว้แล้วอย่างมั่นคง อาตมภาพนำความทุกข์มาให้แก่ตนเอง.

จบ สังกัปปราคชาดกที่ ๑.