๑. สังกัปปราคชาดก เล่ม ๒๗

๓. ติกนิบาต

๑. สังกัปปวรรค

๑. สังกัปปราคชาดก (๒๕๑)

ว่าด้วยดาบสถูกลูกศรคือราคกิเลสเสียบใจ

(พระดาบสโพธิสัตว์ถวายพระพรพระราชาว่า)

{๓๕๒} [๓๕๒] อาตมภาพถูกลูกศรที่อาบด้วยราคะอาศัยกามวิตก ซึ่งนายช่าง ศรไม่ได้ตกแต่ง ขัดเกลา และเหลาเสี้ยมเสียบเข้าแล้ว{๓๕๓} [๓๕๓] อาตมภาพมิได้ถูกลูกศรที่เขายกคันขึ้นยิงมาหรือที่ติดพู่หาง นกยูงเสียบดอก แต่อาตมภาพถูกลูกศรคือกิเลสที่สามารถเผา อวัยวะทั้งปวงให้เร้าร้อนเสียบเข้าที่หัวใจ{๓๕๔} [๓๕๔] ก็อาตมภาพไม่เห็นรอยแผลที่เลือดไหลออกมา ความคิดโดยไม่ แยบคายขยายตัวอย่างมั่นคง อาตมภาพนำความทุกข์มาให้แก่ ตนเองแท้

๒. ติลมุฏฐิชาดก (๒๕๒)

ว่าด้วยศิษย์อาฆาตครูเพราะโดนเฆี่ยนสั่งสอน

(พรหมทัตกุมารทรงผูกโกรธอาจารย์ทิศาปาโมกข์โพธิสัตว์ จึงตรัสว่า)

{๓๕๕} [๓๕๕] การที่ท่านให้จับแขนเราไว้แล้วเฆี่ยนตีด้วยซีกไม้ไผ่เพราะเมล็ด งากำมือหนึ่งนั้นยังฝังอยู่ในใจของเราจนทุกวันนี้