๙. มิตตวินทุกชาดก เล่ม ๒๗

กฺยาหํ เทวานมกรํ กึ ปาปํ ปกตํ มยา

ยํ เม สิรสฺมึ โอหจฺจ (๑) จกฺกํ ภมติ มตฺถเก.

ข้าพเจ้าได้กระทำอะไรไว้แก่เหล่าเทวดา

ข้าพเจ้าได้กระทำความชั่วอะไรไว้

จักรนี้จึงได้จรดที่ศีรษะแล้วพัดผันอยู่บนกระหม่อมของข้าพเจ้า

(เทพบุตรโพธิสัตว์กล่าวว่า)

อติกฺกมฺม รมณกํ สทามตฺตญฺจ ทูภกํ

พฺรหฺมตฺตรญฺจ ปาสาทํ เกนตฺเถน อิธาคโต.

เพราะเหตุอะไรเล่า

ท่านล่วงเลยปราสาทแก้วผลึก

ปราสาทเงิน ปราสาทแก้วมณี

และปราสาททอง แล้วมา ณ ที่นี้

(นายมิตตวินทุกะกล่าวว่า)

อิโต พหุตรา โภคา อตฺร มญฺเญ ภวิสฺสเร

อิติ เอตาย สญฺญาย ปสฺส มํ พฺยสนํ คตํ.

ขอท่านจงดูข้าพเจ้าผู้ถึงความหายนะ

เพราะความสำคัญนี้ว่า

ในที่นี้โภคะทั้งหลายเห็นจะ

มีมากกว่าปราสาททั้ง ๔ หลังนี้

(เทพบุตรโพธิสัตว์กล่าวว่า)

จตุพฺภิ อฏฺฐชฺฌคมา อฏฺฐาภิ จาปิ (๑) โสฬส

โสฬสาภิ จ ทฺวตฺตึส อตฺริจฺฉํ จกฺกมาสโท

อิจฺฉาหตสฺส โปสสฺส จกฺกํ ภมติ มตฺถเก.

ท่านเมื่อมีความปรารถนามากเกินไป

ได้ครอบครองนารี ๔ นาง ไม่พอใจนางทั้ง ๔

ได้ครอบครองนารี ๘ นาง ไม่พอใจนางทั้ง ๘

ได้ครอบครองนารี ๑๖ นาง ไม่พอใจนางทั้ง ๑๖

ได้ครอบครองนารี ๓๒ นาง ไม่พอใจนางทั้ง ๓๒

จึงได้ประสบจักร

จึงพัดผันอยู่ที่ศีรษะของท่าน

ผู้ถูกความปรารถนามากเกินไปขจัดแล้ว

อุปริวิสาลา ทุปฺปูรา (๑) อิจฺ วิสฏคามินี (๒)

เย จ ตํ อนุคิชฺฌนฺติ เต โหนฺติ จกฺกธาริโนติ.

มิตฺตวินฺทุกชาตกํ (๓) นวมํ.

ขึ้นชื่อว่าความอยาก

มีสภาพแผ่ไปยิ่งใหญ่ไพศาล

ทำให้เต็มได้ยาก

ก็ชนเหล่าใดกำหนัดตามความอยาก

ชนเหล่านั้นจึงต้องเทินจักรไว้

มิตตวินทุกชาดกที่ ๙ จบ