๖. สสปัณฑิตชาดก เล่ม ๒๗

สตฺต เม โรหิตา มจฺฉา อุทกา ถลมุพฺภตา

อิทํ พฺราหฺมณ เม อตฺถิ เอตํ ภุตฺวา วเน วส.

ข้าพเจ้ามีปลาตะเพียนแดงอยู่ ๗ ตัว

ซึ่งพรานเบ็ดตกขึ้นมาได้จากน้ำวางไว้บนบก

พราหมณ์ ขอท่านจงบริโภคอาหารที่ข้าพเจ้ามีอยู่อย่างนี้

แล้วบำเพ็ญสมณธรรมอยู่ในป่าเถิด

(สุนัขจิ้งจอกกล่าวว่า)

ทุสฺส เม เขตฺตปาลสฺส รตฺติ ภตฺตํ อปาภตํ

มํสสูลา จ เทฺว โคธา เอกญฺจ ทธิวารกํ

อิทํ พฺราหฺมณ เม อตฺถิ เอตํ ภุตฺวา วเน วส.

ในเวลากลางคืน ข้าพเจ้าได้นำอาหารของคนเฝ้านาคนโน้นมา

คือ เนื้อย่าง ๒ ไม้ เหี้ย ๒ ตัว นมส้ม ๑ หม้อ

ท่านพราหมณ์ ขอท่านจงบริโภคอาหารที่ข้าพเจ้ามีอยู่นี้

แล้วบำเพ็ญสมณธรรมอยู่ในป่าเถิด

(ลิงกล่าวว่า)

อมฺพปกฺกํ ทกํ สีตํ สีตจฺฉายํ มโนรมํ (๑)

อิทํ พฺราหฺมณ เม อตฺถิ เอตํ ภุตฺวา วเน วส.

มะม่วงสุก น้ำเย็น ร่มเงาที่เย็นน่ารื่นรมย์

ท่านพราหมณ์ ขอท่านจงบริโภคอาหารที่ข้าพเจ้ามีอยู่นี้

แล้วบำเพ็ญสมณธรรมอยู่ในป่าเถิด

(กระต่ายโพธิสัตว์ไม่มีอาหาร เมื่อจะสละชีวิตของตน จึงกล่าวว่า)

น สสสฺส ติลา อตฺถิ น มุคฺคา นปิ ตณฺฑุลา

อิมินา อคฺคินา ปกฺกํ มมํ ภุตฺวา วเน วสาติ.

สสปณฺฑิตชาตกํ ฉฏฺฐํ.

งา ถั่ว และข้าวสารของกระต่ายไม่มี

ขอท่านจงบริโภคข้าพเจ้าที่สุกด้วยไฟนี้

แล้วบำเพ็ญสมณธรรมอยู่ในป่าเถิด

สสปัณฑิตชาดกที่ ๖ จบ