๗. มตโรทนชาดก เล่ม ๒๗

มตมตเมว (๑) โรทถ น หิ ตํ โรทถ โย มริสฺสติ

สพฺเพว (๒) สรีรธาริโน อนุปุพฺเพน ชหนฺติ ชีวิตํ.

พวกท่านร้องไห้ถึงคนที่ตายไปแล้วเท่านั้น

แต่หาได้ร้องไห้ถึงคนที่จักตายไม่

สัตว์ทั้งหลายที่ยังมีร่างกายอยู่ย่อมละชีวิตไปโดยลำดับ

เทวา มนุสฺสา จตุปฺปทา ปกฺขิคณา อุรคา จ โภคิโน

สมฺหิ (๑) สรีเร อนิสฺสรา รมมานาว ชหนฺติ ชีวิตํ.

เทวดา มนุษย์ สัตว์ ๔ เท้า หมู่ปักษี สัตว์เลื้อยคลาน

และสัตว์ที่มีร่างกายใหญ่ ไม่เป็นใหญ่ในร่างกายของตน

ถึงจะรื่นรมย์อยู่ในร่างกายนั้นก็ย่อมละชีวิตของตนไป

เอวํ จลิตํ อสณฺฐิตํ สุขทุกฺขํ มนุเชสฺ อเปกฺขิยํ

กนฺทิตรุทิตํ (๑) นิรตฺถกํ กึ โว โสกคณาภิกีรเร.

สุขและทุกข์ที่เพ่งเล็งกันอยู่ในหมู่มนุษย์

มีความแปรผันไม่ยั่งยืนอย่างนี้

ความร่ำไห้คร่ำครวญเป็นสิ่งไร้ประโยชน์

ทำไมท่านจึงยังเศร้าโศกอยู่เล่า

ธุตฺตา โสณฺฑา จ อกตา พาลา สูรา อโยคิโน

ธีรํ มญฺญนฺติ พาโลติ เย ธมฺมสฺส อโกวิทาติ.

มตโรทนชาตกํ สตฺตมํ.

นักเลงก็ดี นักดื่มก็ดี คนไม่ได้รับการศึกษาก็ดี

คนโง่ก็ดี คนมุทะลุก็ดี คนไม่มีความเพียรก็ดี

คนไม่ฉลาดในธรรมก็ดี ย่อมเข้าใจนักปราชญ์ว่าเป็นคนโง่

มตโรทนชาดกที่ ๗ จบ