๕. มังสชาดก เล่ม ๒๗

(สัตว์นรกที่กล่าวได้คำเดียวว่า ‘สะ’ แล้วจมลง ประสงค์จะกล่าวว่า)

{๕๕๕} [๕๕๕] เมื่อพวกเราหมกไหม้อยู่ในนรกก็ครบ ๖๐,๐๐๐ ปีบริบูรณ์ โดยประการทั้งปวง เมื่อไรที่สุดจักปรากฏ(สัตว์นรกที่กล่าวได้คำเดียวว่า ‘นะ’ แล้วจมลง ประสงค์จะกล่าวว่า)

{๕๕๖} [๕๕๖] ชาวเราเอ๋ย ที่สุดไม่มี ที่สุดจักมีแต่ที่ไหน ที่สุดจักไม่ปรากฏ ดูก่อนท่านผู้นิรทุกข์ เพราะในกาลนั้นทั้งเราและท่านได้ทำบาป กรรมไว้แล้ว(สัตว์นรกที่กล่าวได้คำเดียวว่า ‘โส’ แล้วจมลง ประสงค์จะกล่าวว่า)

{๕๕๗} [๕๕๗] เราไปจากที่นี้แล้วได้กำเนิดมนุษย์ จักเป็นผู้รู้จักให้ทาน เป็น คนสมบูรณ์ด้วยศีล จักทํากุศลให้มากทีเดียว

๕. มังสชาดก (๓๑๕)

ว่าด้วยวาทศิลป์ของคนขอ

(นายพรานกล่าวกะบุตรเศรษฐีคนที่ ๑ ว่า)

{๕๕๘} [๕๕๘] วาจาของท่านหยาบคายจริงหนอ ท่านมาขอเนื้อ วาจาของ ท่านเช่นกับพังผืด สหายเอ๋ย เราจะให้พังผืดแก่ท่าน(นายพรานกล่าวกะบุตรเศรษฐีคนที่ ๒ ว่า)

{๕๕๙} [๕๕๙] คำที่เรียกกันในโลกว่าพี่ชายน้องชาย หรือพี่สาวน้องสาว นี้ จัดเป็นอวัยวะของมนุษย์ทั้งหลาย วาจาของท่านเช่นกับอวัยวะ สหายเอ๋ย เราจะให้เนื้ออวัยวะแก่ท่าน

(นายพรานกล่าวกะบุตรเศรษฐีคนที่ ๓ ว่า)

{๕๖๐} [๕๖๐] บุตรเรียกบิดาว่าพ่อย่อมทำให้หัวใจของพ่อหวั่นไหว วาจา ของท่านเช่นกับหัวใจ สหายเอ๋ย เราจะให้เนื้อหัวใจแก่ท่าน

(นายพรานกล่าวกะบุตรเศรษฐีคนที่ ๔ ผู้เป็นพระโพธิสัตว์ว่า)

{๕๖๑} [๕๖๑] ผู้ใดไม่มีเพื่อนอยู่ในหมู่บ้าน หมู่บ้านของผู้นั้นก็เป็นเหมือนป่า วาจาของท่านเช่นกับสมบัติทั้งมวล สหายเอ๋ย เราจะให้เนื้อ ทั้งหมดแก่ท่าน

๖. สสปัณฑิตชาดก (๓๑๖)

ว่าด้วยผู้สละชีวิตเป็นทาน

(นากกล่าวกะท้าวสักกะซึ่งปลอมเป็นพราหมณ์มาขออาหารว่า)

{๕๖๒} [๕๖๒] ดูก่อนพราหมณ์ ข้าพเจ้ามีปลาตะเพียนแดงอยู่ ๗ ตัว ซึ่ง พรานเบ็ดตกขึ้นมาจากนํ้าเอาไว้บนบก ข้าพเจ้ามีอาหารอย่างนี้ ท่านจงบริโภคอาหารนี้แล้วเจริญสมณธรรมอยู่ในป่าเถิด(สุนัขจิ้งจอกกล่าวว่า)

{๕๖๓} [๕๖๓] อาหารของคนเฝ้านาคนโน้น ข้าพเจ้านำเอามาไว้ในเวลากลาง คืน คือ เนื้อย่าง ๒ ไม้ เหี้ย ๑ ตัว และนมเปรี้ยว ๑ หม้อ ดูก่อนพราหมณ์ ข้าพเจ้ามีอาหารอย่างนี้ ท่านจงบริโภคอาหาร นี้แล้วเจริญสมณธรรมอยู่ในป่าเถิด