๙. สุชาตาชาดก เล่ม ๒๗

น หิ วณฺเณน สมฺปนฺนา มญฺชุกา ปิยทสฺสนา

ขรวาจา ปิยา โหนฺติ อสฺมึ โลเก ปรมฺหิ จ.

ธรรมดาสัตว์ทั้งหลายที่สมบูรณ์ด้วยวรรณะ

มีเสียงอันไพเราะ น่ารักน่าชม แต่พูดจาหยาบกระด้าง

ย่อมไม่เป็นที่รักของใคร ๆ ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า

นนุ ปสฺสสิมํ กาฬึ ทุพฺพณฺณํ ติลกาหตํ

โกกิลํ สณฺหวาเจน พหูนํ ปาณินํ ปิยํ.

พระองค์ทรงทอดพระเนตรแล้วมิใช่หรือ

นกดุเหว่าสีดำตัวนี้มีสีไม่สวย ลายพร้อยไปทั้งตัว

แต่เป็นที่รักของสัตว์ทั้งหลายจำนวนมาก

เพราะร้องด้วยเสียงอันไพเราะ

ตสฺมา สขิลวาจสฺส มนฺตภาณี อนุทฺธโต

อตฺถํ ธมฺมญฺจ ทีเปติ มธุรนฺตสฺส ภาสิตนฺติ.

สุชาตาชาตกํ นวมํ.

เพราะฉะนั้นบุคคลควรพูดคำอันสละสลวย

คิดก่อนพูด พูดพอประมาณไม่ฟุ้งซ่าน

ถ้อยคำของผู้ที่แสดงเป็นอรรถเป็นธรรม

เป็นถ้อยคำอันไพเราะ เป็นถ้อยคำที่เป็นภาษิต

สุชาตาชาดกที่ ๙ จบ