๕. ขุรัปปชาดก เล่ม ๒๗

ทิสฺวา ขุรปฺเป ธนุเวคนุนฺเน

ขคฺเค คหีเต ติขิเณ เตลโธเต

ตสฺมึ ภยสฺมึ มรเณ วิยูเฬฺห

กสฺมา นุ เต นาหุ ฉมฺภิตตฺตํ.

เมื่อมรณภัยนั้นปรากฏเฉพาะหน้า

เพราะเห็นพวกโจรยิงลูกธนูอันแหลมคมด้วยความว่องไว

และถือดาบที่ทาน้ำมันอันคมกริบ

เพราะเหตุไรหนอ ท่านจึงไม่สะดุ้งกลัว

(พระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าว ๒ คาถาว่า)

ทิสฺวา ขุรปฺเป ธนุเวคนุนฺเน

ขคฺเค คหีเต ติขิเณ เตลโธเต

ตสฺมึ ภยสฺมึ มรเณ วิยูเฬฺห

เวทํ อลตฺถํ วิปุลํ อุฬารํ.

เมื่อมรณภัยนั้นปรากฏเฉพาะหน้า

เพราะเห็นพวกโจรยิงลูกธนูแหลมคมด้วยความว่องไว

และถือดาบที่ทาน้ำมันอันคมกริบ

ข้าพเจ้ากลับยินดีและพอใจมากที่สุด

โส เวทชาโต อชฺฌภวึ อมิตฺเต

ปุพฺเพว เม ชีวิตมาสิ จตฺตํ

น หิ ชีวิเต อาลยํ กุพฺพมาโน

สูโร กยิรา สูรกิจฺจํ กทาจีติ.

ขุรปฺปชาตกํ ปญฺจมํ.

ข้าพเจ้านั้นมีความยินดีจึงย่ำยีศัตรูได้

ข้าพเจ้าได้สละชีวิตไว้ก่อนแล้ว เพราะเมื่อยังอาลัยในชีวิต

บุคคลกล้าหาญจะกระทำกิจของผู้กล้าหาญในกาลใด ๆ ไม่ได้เลย

ขุรัปปชาดกที่ ๕ จบ