๕. โคธชาดก เล่ม ๒๗

สมณนฺตํ มญฺญมาโน อุปคญฺฉึ อสญฺญตํ

โส มํ ทณฺเฑน ปาหาสิ ยถา อสฺสมโณ ตถา.

ข้าพเจ้าเข้าใจท่านว่าเป็นสมณะ จึงเข้าไปหาท่านผู้ไม่สำรวม

ท่านเอาท่อนไม้ขว้างปาข้าพเจ้า ทำเหมือนมิใช่สมณะ

กินฺเต ชฏาหิ ทุมฺเมธ กินฺเต อชินสาฏิยา

อพฺภนฺตรนฺเต คหนํ พาหิรํ ปริมชฺชสิ.

นี่เจ้าผู้โง่เขลา จะมีประโยชน์อะไรแก่เจ้า

ด้วยชฎาและการนุ่งห่มหนังเสือเหลือง

ภายในของเจ้าแสนจะรกรุงรัง

เจ้าขัดสีแต่ภายนอกเท่านั้น

(ดาบสได้ฟังดังนั้น จึงได้กล่าวว่า)

เอหิ โคธ นิวตฺตสฺสุ ภุญฺช สาลีนโมทนํ

เตลํ โลณญฺจ เม อตฺถิ ปหูตํ มยฺห ปิปฺผลิ.

มาเถิดเหี้ย เจ้าจงกลับมากินข้าวสาลีสุก

น้ำมัน เกลือ และดีปลีของเรายังมีอยู่เพียงพอ

(พญาเหี้ยโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงได้กล่าวว่า)

เอส ภิยฺโย ปเวกฺขามิ วมฺมิกํ สตโปริสํ

เตลํ โลณญฺจ กิตฺเตสิ อหิตํ มยฺห ปิปฺผลีติ.

ข้าพเจ้านั้นจะเข้าไปยังจอมปลวกที่ลึกถึง ๑๐๐ ชั่วคน

น้ำมัน เกลือ และดีปลีของท่านจะมีประโยชน์อะไร

สิ่งเหล่านั้นไม่มีประโยชน์สำหรับข้าพเจ้า

โคธชาดกที่ ๕ จบ